Triple Split Rit valt in de smaak

Zaterdagmorgen 10 augustus 2019. Vanaf 09:40 uur komen de eerste equipes in Dedemsvaart aan voor een nieuw clubevenement. Vandaag gaan we, onder behoorlijk winderige omstandigheden, de ‘Triple Split Rit’ (naar een idee van Machiel) rijden. Voor alle deelnemers is dit weer iets nieuws. Ondanks de vakantieperiode is de opkomst GROOT te noemen: 31 equipes aan de start waarvan drie met leden van de wachtlijst.

Om 10:00 uur staat de koffie/thee met wat lekkers klaar in de centrale hal van lunchroom Dina’s Fellows, dat is gevestigd in hetzelfde gebouw  waar ook de befaamde gitarenwinkel The Fellowship of Acoustics is gehuisvest. De sfeer is  van het begin af aan erg gezellig;  voor velen is het een weerzien met clubleden die al een tijdje niet meer waren geweest. De gastrijders worden direct in de groep opgenomen en voelen zich als in een warm bad.

Uitleg
Harry heet als voorzitter om 10:45 uur iedereen welkom op deze prachtige locatie en voorspelt een leuke en gevarieerde dag. Vervolgens doet Robert samen met Han de briefing, waarbij uitleg wordt gegeven over hoe de Triple Split Rit wordt gereden. Deze bestaat uit drie verschillende routes van ca. 30 tot 40 kilometer, welke vertrekken en eindigen bij dezelfde locatie. Per ronde vertrekken er telkens groepen met drie equipes die zich  tijdens de ritten van elkaar afsplitsen en gedurende de ritten ook meerdere malen elkaars wegen kruisen. Het rustig achter elkaar aan rijden zit er bij deze rit dus niet in. Kortom, alle ingrediënten voor een rit vol verwarring en chaos lijken aanwezig.

Ontmoeting
Tussen de ritten door is er voldoende gelegenheid voor ontmoeting en kunnen de deelnemers hun ervaringen met elkaar delen. Zo is er tussen de eerste en tweede ronde een gezamenlijke lunch, die door lunchroom Dina’s Fellows prima wordt verzorgd. Tussen de tweede en derde ronde is er een snackstop, waarbij de deelnemers onder het genot van een hapje en een drankje hun ervaringen van de tweede rit kunnen uitwisselen.

Winnaars
Na afloop van de derde rit worden de deelnemers opgevangen in de centrale hal van Dina’s Fellows, waar ze onder het genot van een drankje nog een vragenlijst kunnen invullen. Vragen over met name Dedemsvaart en omgeving en over The Fellowship of Acoustics.

Uiteindelijk blijken Henry en Anita de rondes het beste te hebben gereden en de vragenlijst het beste te hebben ingevuld. Op de voet gevolgd door Jan en Antoinette en Paul en Anneke. Na afloop van de prijsuitreiking worden de ritorganisatoren Robert en Han door Paul bedankt voor het organiseren van deze leuke rit en gaat iedereen weer tevreden en voldaan huiswaarts.

Herhaling
Uit de reacties van de deelnemers is gebleken dat dit nieuwe concept van rit rijden erg is gewaardeerd. Met name dat er tussen de ritten door veel tijd was voor ontmoeting, maakte dit evenement erg gezellig. Het ligt dus in de lijn der verwachting dat dit type rit  vaker op de agenda gaat verschijnen.

Klik HIER voor een uitgebreide fotoreportage van deze rit.

Friese Midzomeravondrit 2019 weet deelnemers te verrassen

 

 

Onze eerste rit in Friesland hebben we in 2015 georganiseerd. De Friese Wouden, het gebied van Friesland waar mijn hart ligt, was toen de omgeving waar we doorheen zijn gereden. In 2016 hebben we de Zuid-West Friesland rit mogen organiseren. Dit is een heel ander gedeelte van Friesland en kenmerkt zich door prachtige kleine stadjes en natuurlijk veel water. Vorig jaar zijn we weer door de Friese Wouden gegaan en was de start in onze woonplaats Wirdum. Wat mooi om zoveel equipes te zien vertrekken vanuit je eigen woonplaats. Het organiseren van een rit kost veel tijd en energie, maar levert ook weer veel energie op.

Vier jaar na de eerste Frieslandrit doen we het anders en rijden we zaterdag 13 juli ’s avonds een rit met start en finish in Sloten, beginnend bij recreatiepark De Jerden.


Omdat de start van een avondrit rond etenstijd is en mensen vaak van ver komen is er de gelegenheid om vooraf met elkaar te eten in Bistro De Boergondiër (is geen spellingsfout!).


Rond half zeven start de eerste equipe. Deze keer zonder vastgestelde startvolgorde, wat best goed ging. Gewoon aansluiten en kort na elkaar de avond in. Zo zien we 27 equipes weggaan.
De eerste stop is bij het gedenkteken van De Slag bij Warns bij It Reaklif (het rode klif). Van hieruit heb je een prachtig uitzicht over het IJsselmeer.

Stavoren is de volgende bestemming en we rijden dwars door dit leuke watersportstadje. Vervolgens leidt de route ons naar Hindeloopen, ongetwijfeld één van de mooiste stadjes van Friesland. Ook hier zetten we de cabrio’s aan de kant en nemen de tijd om ‘over de dijk’ te kijken. Zomerse temperaturen zijn ons bij deze rit helaas niet gegeven en als we Hindeloopen inlopen trekt de wind ook nog aan, maar op zich heeft dat ook wel weer wat.

 

 We komen nog door Workum, It Heidenskip en Balk en ontmoeten elkaar weer bij het Seedyk Kiekje aan de dijk bij Oudemirdum.

Eindpunt is het vestingstadje Sloten. We zetten de auto’s op de parkeerplaats aan de rondweg van Sloten en lopen naar de molen, middenin in het stadje. Hier sluiten we de rit af met een hapje en een drankje.

Tekst: Auke 
Foto’s: Berry en Anja 

10 jaar cabriopassie in het Vechtdal

Banner mx5 weblog

10 jaar geleden, bij de oprichting van de mx5 ownersclub Hardenberg, had ik nog geen idee waar het met deze club heen zou gaan. Na vijf jaar waren de contouren duidelijk. Een gezellige club waar we de passie van het open rijden delen maar waar ook aandacht is voor het onderhoud van onze kostbare mobielen. Een tech(nische)dag was van het begin af aan al een van de evenementen. Eerst bij Albert thuis, later bij mij voor de deur, maar bij het groter groeien van de club was een garagebedrijf wenselijk.

In de eerste vijf jaar geen sponsors. Alle evenementen moesten zichzelf kunnen bedruipen. Dat is nog steeds een van onze kernwaarden. Van 3 evenementen in 2009 zijn we gegroeid naar 13 evenementen per jaar. Allen georganiseerd door leden voor andere leden. Dat is waar wij sterk in zijn, leden mobiliseren om ook mee te helpen een evenement te organiseren. Dan krijg je inzicht wat daarbij komt kijken. Het is dan ook niet voor niets dat deze personen met een clubspeld onderscheiden worden. Eerst bij de MX5 ownersclub Hardenberg en nu bij de Cabrio Club Vechtdal. Nu met veel sponsors die het mogelijk maken alle evenementen kostendekkend te organiseren en bij een lustrum eens extra uit te pakken. Hartelijk dank voor jullie bijdragen.

Van 30 leden in 2013 zijn we verder gegroeid naar de 65 leden die we nu hebben.  Bij 13 evenementen in het jaar kunnen we steeds 25 equipes verwelkomen voor een prachtig evenement. Doordat er keuze is, maken de leden vanzelf hun voorkeur bekend bij inschrijving. Door geregeld een enquête in te laten vullen weten we wat er leeft binnen de club.  Robert heeft daar een geweldige planning voor en brengt ook variatie in de evenementen. De ene keer simpel en leuk op routebeschrijving, de andere keer wat moeilijker op bol/pijl.

Vanaf 2013 tot nu toe heeft de website ook grote veranderingen ondergaan. Ook de aanpassing naar de website van de Cabrio Club Vechtdal heeft een winter geduurd, maar was weer volledig operationeel bij de start van het seizoen. Af en toe werd er een pagina aan toegevoegd. Zoals de pagina Techniek. Er kwam een aparte foto opslag bij. Een hele mooie zet van Auke die daarmee de groei van data inperkte voor de echte site en ons een platform verschafte waar veel foto’s en filmpjes te bekijken zijn.

De inschrijvingen, verkoop van polo’s en petten alles is digitaal. Daarmee kunnen we de geldstromen bewaken, en worden alle betalingen geregistreerd. Zo wordt er ook veel tijd gespaard en geven spreadsheets mooie overzichten van inschrijvingen en betalingen.

Met de privacy wetgeving ligt er nog een mooie taak om uitgevoerd te worden. Dat zal de komende maanden aan jullie uitgelegd worden en maatregelen zullen genomen moeten worden om hieraan te voldoen.

Ook hebben we de stap gemaakt naar inschrijving bij de KvK. Een officiële algemene ledenvergadering is er gekomen, kortom de club is gegroeid naar wat hij nou is. Hans heeft veel juridisch werk kunnen verrichten en Harry heeft de laatste vijf jaar de financiën uitstekend beheerd. Dat dit allemaal onder mijn bezielende leiding mocht gebeuren vind ik fantastisch.

Paul Spitvechtdal-logo

 

Airco, het vaak “vergeten”onderhoud

20190606_112112

Het is niet de eerste cabrio met airco waar ik tevergeefs naar een stickertje zoek van het airco onderhoud. Na mijn vakantie in Toscane ben ik ook met mijn NC FL maar naar de airco specialist geweest. Er bleek nog maar een derde van de koelingsvloeistof in te zitten. In een NC hoort 430 gram. Dus na het spoelen is deze hoeveelheid weer aan het systeem toegevoegd. Niet goedkoop maar dan heb je het weer koel voor een Italiaanse tolpoort. Voor je vakantie dus even regelen. Iedere 2 jaar regulier onderhoud zorgt dat je airco optimaal werkt.

Onze wegen scheiden voor even bij de eerste ‘Ladiesride, Manspride’

 

Onder de titel ‘Ladies Ride, Manspride’ introduceerden we zaterdag 15 juni  een nieuw concept binnen ons rittenprogramma. Bij deze eerste editie stapten de dames  bij elkaar in de cabrio voor een eigen rit op routebeschrijving naar Elburg en de heren kropen bij elkaar in de auto voor een bol/pijlrit naar de Gallery in Brummen.

Om 10.00 uur kwamen de cabrio’s aan bij het startpunt in Hattem. Daar stond het koffiebuffet al klaar en kon er een uurtje bijgepraat worden. De heren worden meestal genavigeerd, dus voor een handvol mannen was er wat extra uitleg over het navigeren van een bol/pijlrit. Met de opgedane kennis konden ze vanaf 11.00 uur, evenals alle damesequipes, om de drie minuten van start. De heren richting Wapenveld, de dames richting Zalk.

Op weg naar Brummen
De mannen reden via de IJsseldijk naar Brummen waar bij Gallery Aaldering een grote collectie auto’s tentoongesteld staat. Onderweg genoten ze van de dijkweggetjes en zagen ze ooievaarsnesten, prachtige rietgedekte dijkhuisjes, mooie lanen en het monument ‘Geef de rivier de ruimte’. Tijdens de winterrit van vorig jaar was het hoog water en waren de bomen kaal. Nu volop groen op zo’n zelfde soort foto. In ieder jaargetijde is de natuur weer anders. Dat hebben we wel weer gezien. De eerste cabrio’s kwamen om 12.30 aan bij ’t Kromhout. Dat waren niet de als eerste gestarte auto’s. Dat geeft al aan dat het navigeren soms wat moeilijker was dan bij een rit op routebeschrijving. Kwam dat omdat de rijders nog in moesten spelen op een niet vertrouwde navigator? Het antwoord komt later.

Na de lunch werd Gallery Aaldering bezocht en kreeg iedereen de opdracht de duurste auto te vinden die daar te koop stond. Een uur hebben de mannen op de vier etages hun ogen uitgekeken.  Auto’s van hun favoriete automerk bewonderd én al het andere glimmende hedendaagse ‘beleggingsmaterieel’.

Likkebaardend stonden de BMW fans te kijken naar de Z8. Of naar de prachtig mooi, met leer beklede, dashboards. Of naar de schitterende details van geborsteld aluminium en de prachtige Engelse klassiekers. Of de uitlaten van de Italiaanse supercars. Voor 15.00 uur moesten ze allemaal het pand verlaten hebben voor de terugreis. Via dorpjes als Oene kwamen ze al navigerend op verkeerde wegen terecht. Kwam dat nu door de navigatoren? Deels. De gezelligheid aan boord gaf vaak een vermindering van concentratie op het routeboek, zodat de snel op elkaar volgende aanwijzingen gemist werden. Uiteindelijk is iedereen toch voor 16.30 uur aangekomen op de finishlocatie in Hattem.

Shoppen in Elburg
De dames waren via Zalk en Kampen over andere dijkweggetjes naar Elburg gereden. Daar hebben ze heerlijk geluncht bij hotel De Haas om daarna te shoppen en het overbevolkte stadje te bekijken. Daar hadden ze, zoals verwacht, iets meer tijd voor nodig dan de mannen. Hun terugreis was een half uur korter. Toch kwamen ze allemaal na de mannen binnen op de finishplek.  De een was blij zijn echtgenoot weer te zien, de ander wilde weten hoe het navigeren gegaan was en de derde hoe gezellig het geweest was. De foto’s zeggen genoeg.

We kunnen terugkijken op een bijzonder geslaagd evenement! Herhaling lijkt verzekerd!

Toscane 2019

 

20180323_170727Vorig jaar begonnen de gedachten al vorm te krijgen bij de aanschaf van mijn Mazda Mx5 NC Kaminari met cruise control. Dat zou handig zijn op een langere vakantie naar Toscane. Op de snelweg makkelijk een treintje oppikken die dezelfde snelheid rijdt. Met Robert en Henriette mijn plannen besproken. Zij hadden al eerder een Toscane reis gemaakt en hadden ervaring. In januari hebben we alle overnachtingen geboekt en de reis verder doorgesproken. De Stelvio, de Gavia pass. Dat moest in juni toch wel lukken. Brescia met het Mille Miglia Museum, Toscane en de bloemen riviera waren wat steekwoorden waar we de reis aan opgehangen hebben. Iedere reisdag zo’n 500 km rijden en op verschillende plaatsen meerdere dagen verblijven.

Het eerste verblijf waar we meerdere dagen zouden verblijven lag aan het Gardameer. 2-3 reisdagen daar naar toe gaf ons de kans om ook veel binnen weggetjes te nemen en niet alleen maar op de snelweg te cruizen.  Eerste overnachting was in een hotel in Heidelberg. De tweede in een B&B in het Oostenrijkse Prutz. Vlakbij Landeck, Fiss en Servaus. Bekend van eerdere vakanties. We hebben op de meest bijzondere plekjes geluncht. Zoals op het bospad hieronder.

 

Onderweg zagen we al dat de Gaviapass niets zou worden. Hij was ook uit de Giro gehaald omdat het te gevaarlijk was voor de wielrenners. Pas bij het oprijden van de Stelvio kregen we definitief in de gaten dat die ook niet in zijn geheel genomen kon worden. Een kleine teleurstelling. We zijn toch naar het hoogst bereikbare punt gereden om toch iets van het Stelvio gevoel te krijgen. 22 haarspelden konden we naar boven rijden. Daar stond ook een groep Franse Porsches. Een berijder heeft ons op de Stelvio vereeuwigd. Verschillende bergmarmotten kwamen ons begroeten. Bijzonder dat we deze daar ook konden aanschouwen.

Toen zijn we weer afgedaald en doorgereden naar Limone aan het Gardameer. Prachtige plaats met leuke winkeltjes en restaurantjes aan het water. Op de tweede dag zijn we naar een plateau gereden zodat we het Gardameer van boven konden bekijken. Bij terugkomst van de rit konden Robert en ik nog een verfrissende duik in het zwembad nemen.

Op weg nar Toscane hebben we een stop gemaakt in Brescia. De dames om te shoppen, de heren om het Mille Miglia museum te bekijken. We troffen het. Een groep Italiaanse BMC rijders zouden zo vertrekken. We hebben de breefing en het vertrek op film kunnen vastleggen. Net zo stoffig als de Mille Miglia in 1927. Er bestonden toen nog geen asfalt wegen. Het museum is prachtig mooi aangelegd in een oud klooster. Alle winnaars, alle automerken zijn er prominent aanwezig en er is ook een hele kledinglijn te koop. Vitrines van allerlei sponsors met dure klokjes of andere accesoires. Oude tankstations, werkplaatsen ademen de sfeer uit van de jaren 50. Water uit de kraan krijg je door op een voetpedaal op de grond “gas te geven”. Het kan niet toepasselijker.

 

In Toscane zouden we 4 dagen verblijven. Dat was op een wijn/ Olijfolie boerderij in het Ghianti gebied. Met zwembad, jacouzie en prachtig gelegen in de bergen boven Regello. De naam Podere Piana. Iedere dag heerlijk sturen door al die bochtjes zelfs voor de boodschappen of het avondeten. Een top verblijf waar we graag €100 per nacht voor over hadden met zijn vieren. Dagelijks hebben we gezwommen en in de jacoucie gezeten of een drankje gedronken op de ligbedden naast het zwembad. Twee van de vier avonden hebben we zelf Italiaans gekookt. De andere twee sfeervol getafeld bij 1250 in Regello en bij Fattone degli Usignoli in San Donato. Een prachtig hotel met goed restaurant, sportvelden, een amphitheater en een sfeervolle ambiance. Robert en Henriëtte hadden hier al eens met Auke en Femmy gelogeerd.

Florence is een stad die je zeker moet bekijken. Met de Ponteveggio, de cathedralen van de Medici, zijn herinnering aan vele grote Italiaanse schilders en uitvinders, de machtige vergezichten. Onvergetelijk was het.

 

Van Toscane reden we richting Pisa om naar de bloemen Rivièra te gaan. Lucca is een bijzondere plaats met Citadell. Goed voor een volgend bezoek. Onderweg een tussenstop in de Italiaanse Rivièra. Op de pier hebben we de lunch op gegeten. De Maserati’s en Jaguars zijn talrijk op de lange stroken parkeerplaats. De strandstoelen staan al te wachten op de eerste golf van bezoekers aan deze 7 km lange stranden. Cinq Terra zijn 5 prachtig mooie dorpen die met de trein goed bereikbaar zijn. Kleurrijk liggen ze tegen de berghellingen omhoog, hebben een klein haventje, mooie stranden, en wandelpromenades. Met de trein is het 5 minuten rijden om in het volgend dorp te komen. De trein rijdt grotendeels door tunnels, dus een mooi uitzicht heb je niet echt. Soms kun je een glimp opvangen als de tunnels even doorbroken worden. In Riomaggiore, als ik het goed heb,  hebben we ervaren wat het is om tegen de berghelling te wonen. Smalle straatjes met hoge trappen waar je iedere keer overheen moet om weer thuis te komen. Het lijkt mij niets. De vergezichten vergoeden veel. Monterrosso heeft een groot strand en een oude stadskern met een kasteel en uiteraard een haventje. In Moneglia verbleven we drie dagen. Prachtig uitzicht op zee. Ons appartement had een ruim balkon en dat gaf de mogelijkheid om ook buiten te eten. Het echte vakantie gevoel.

De langste etappe was van de Bloemenrivièra naar Duitsland. 680 km waar we inclusief stops 10,5 uur over gedaan hebben. Tolpoorten, bochtige snelwegen, wegopbrekingen en regen waren daar de oorzaak van. Talloze tunnels waar het geluid van je uitlaat als muziek in je oren klinkt. Zeker als je achter een Aston Martin de Gothard tunnel in rijdt. Talloze klassiekers en sportwagens op de parkeerplaatsen langs de snelweg in Zwitserland. We waren blij dat we in Duitsland weer eens wat anders dan Italiaans konden eten. Robert en Henriette hebben zich tegoed gedaan aan een currywurst (XXL)

Het NH hotel in Weinheim was een heerlijke verrassing waar het goed toeven was na zo’n lange reis. Dat ondervonden ook de hockeyploegen van Ierland en Duitsland die daar onder gebracht waren, ruime kamers, met bad en toilet, TV zodat we de GP van Canada en de finale van de Nationsleague konden zien en een bar waar we nog een afzakkertje konden nemen voor het slapen gaan.

De laatste etappe weer naar huis begon dicht. Tegen 11.00 was het droog en konden de kappen naar beneden. Naast snelweg hebben we toen ook voor de binnen weggetjes gekozen om niet alleen kilometers te maken maar ook te genieten. Onderweg vonden we ook een gezellige lunchlokatie. Voor Keulen hebben we de cabrio’s weer de snelweg opgestuurd om voor 18.00 uur weer in Hardenberg te zijn. Een afsluitend etentje bij de Chinees en wat napraten gaf ons weer een dankbaar gevoel veilig thuis te zijn.

3600 mooie kilometers sturen. Prachtige onderkomens met zwembad en uitzicht. Heerlijk Italiaans gegeten. Mooie plaatsen bezocht. Mille Miglia museum is zeker een aanrader. Evenals Podere Piana net onder Florence in Regello. Met de Mazda Mx5 NC uit 2011 reed ik bijna 1 op 15 gemiddeld. Dat een BMW 3.0 meer consumeert mag duidelijk zijn. 1:12. In Duitsland en Oostenrijk is de benzine het goedkoopst. Italie en Zwitserland zitten op het nivo van Nederland met de benzine prijzen.

 

Veel positieve reacties op onze reis gekregen. Meerdere leden willen dit ook gaan doen. Maak je nu zelf ook zo’n mooie reis met cabriovrienden, stuur je verslag dan op naar de redactie. Dan worden meerdere leden enthousiast om ook zoiets te ondernemen.