2017

cropped-vechtdal-logo.jpg

Hier de tekst die de voorzitter op de jaarvergadering uitgesproken heeft. Hier en daar aangevuld met gegevens van penningmeester en evenementen secretaris.

We hebben het eerste jaar als Cabrio Club Vechtdal achter de rug. Een jaar waarin we 13 evenementen konden organiseren waarbij maximaal 25 cabrio’s aan de start konden staan. We hebben zelden leden moeten teleurstellen dat ze niet mee konden doen en zelfs aspirant leden kunnen uitnodigen om alvast kennis te komen maken met onze mooie club. Gemiddeld stonden er 19 equipes aan de start.

Met een maximum van 65 leden hebben we een groeiend aantal wachtlijstleden gehad. Daarom hebben we besloten om enkele keren, leden die niet kwamen, via de Nieuwsbrief op te roepen om hun lidmaatschap te beëindigen. Dat heeft gewerkt. Op dit moment hebben we weer plaats binnen de club. Iedere maand verschijnt er zo’n Nieuwsbrief waarin alle evenementen aan de orde komen. Eerst met inschrijflink en later als link naar het verslag op de site. Daarnaast vertellen we wat er op de bestuursvergaderingen besproken is om zoveel mogelijk openheid van zaken te geven.

Auke en Hans hebben hun functie goed opgepakt. Auke heeft in de eerste maanden de site aangepast om daar de foto’s op te plaatsen. We hebben bij iedere rit prachtige foto’s terug gezien op ons externe opslag op Flickr. Met dank aan al die fotograven die zich hiervoor belangeloos inzetten. Het maakt dat wij ons onderscheiden van andere clubs. Hans heeft de juridische kant goed uitgediept en we hebben ook gekeken naar aansprakelijkheid en mogelijke verzekeringen om schade te dekken.

Ook zijn er dit jaar veel filmpjes gemaakt van de evenementen. Ze worden bekeken en ook op de site zijn bij ieder artikel links geplaatst naar het Flickr album en naar de filmpjes van het evenement. De kwaliteit wordt steeds beter en ook de verslagen worden steeds mooier. Dit gebeurde o.a. door Ans Bosgoed en Ingrid Link bij de meerdaagse. Om dat niveau van verslaglegging hoog te houden hebben we de keuze gemaakt dat de artikelen en foto’s niet dezelfde avond nog beschikbaar kwamen. Dat geeft weer wat meer rust om de gewenste aandacht daaraan te kunnen besteden.

De merchandise heeft weer de nodige leden in de nieuwe clubkleuren gestoken. De T shirts met opdruk vielen niet zo goed in de smaak. Polo’s die geborduurd zijn veel meer. Dit jaar was het door de uiteenlopende kleuren en maten soms lastig om binnen een bepaalde tijd aan de vraag te voldoen. Doordat niet alle polo’s en t shirts verkocht zijn hebben we het boekjaar wat betreft de Merchandise niet positief af kunnen sluiten.  Voor volgend jaar gaan we uit van één ontwerp, in één kleur in een beperkte oplage van bv 30 stuks. Limited edition heet zo iets.

Ook hebben we een groter aantal sponsors aan ons weten te binden. Cabrio Service kwam er in januari bij. Dat geeft ons de ruimte om alle evenementen, met koffie en cake bij aankomst, een hapje en een drankje onderweg en een afsluitend drankje aan te bieden voor een laag bedrag. Ook hebben we de afgelopen jaren kunnen sparen voor het lustrum volgend jaar.  Hiervoor staat €2000 gereserveerd.

Onze club doet het goed in de media. Er is een verschuiving geweest van het aantal hits op de site naar het aantal keren dat berichten gelezen worden op facebook. Verschillende evenementen scoorden hoog met meer dan 400 keer dat het bericht gelezen is. Het laatste bericht van Robin Drost is verschillende keren gedeeld en kwam op 932 lezers! Gemiddeld is dit tussen de 100 en 200 keer. De foto’s worden goed bekeken. Bij de filmpjes valt dit wat tegen. 40 leden kijken trouw en soms hebben we uitschieters als het bericht gedeeld wordt naar 160 bekijkers.

Enkele weken terug kwam er weer een enquête. Hierin kon U aangeven wat of U voor de club wilt doen. Dankzij al die vrijwilligers kunnen we alle evenementen organiseren. Relatief hebben de bestuursleden het afgelopen jaar veel evenementen georganiseerd. Gelukkig hebben we al 19 leden die een evenement willen organiseren. Bij de presentatie van de agenda voor 2018 is dat later op de avond te zien. Maar wees je er wel van bewust dat er veel werk in zit. Ervaren organisatoren kunnen je begeleiden om er een goed evenement van te maken. Ook gaven de 37 ondervraagden aan geen bezwaar te hebben in een contributieverhoging naar €15/jaar.

Autobedrijf Misker komt naar Hardenberg. Ze komen in het pand van de Europa garage. Naast Ford zullen ze ook Mazda verkopen en onderhouden. Dat geeft wat meer mogelijkheden om de relatie wat te verstevigen.

Als dank aan al die vrijwilligers en sponsors die ons geholpen hebben om de evenementen te organiseren zullen we na de vergadering genieten van een buffet en zullen alle vrijwilligers die dit jaar wat voor de club gedaan hebben de verenigingsspeld ontvangen.

Wij willen al onze sponsoren bedanken voor alles wat ze voor de club gedaan hebben en hopen volgend jaar, wanneer we ons 10 jarig bestaan vieren, weer van jullie gebruik te kunnen maken.

Meerdaagse Sauerland 2017

Van uit drie plaatsen in het hele land vertrokken 11 equipes naar de Mac in Hengelo om daar om 09.30 te verzamelen. Een groep vanuit Apeldoorn, een vanuit Hardenberg en nog een twee equipes uit andere plaatsen. De een ver weg en de ander heel dichtbij. De ontmoeting was heel hartelijk en al gauw was iedereen aan de klets met elkaar. De auto’s werden nog even op de foto of film gezet en ondertussen vertrokken er ook al wat dauwtrappers die hun ontbijt net genuttigd hadden bij de Mac.

Ver na 10.00 uur vertrokken wij onder leiding van Robert naar onze eindbestemming Bad Fredeburg in het Sauerland. De wegen slingerden door het prachtige Twente. We konden genieten van de bloeiende bremstruiken en de schitterende kleuren van de Rodhondendron. Langzamerhand worden de weggetjes steeds smaller en op een gegeven moment rijden we over weggetjes die amper breder zijn dan onze cabrio’s. Via Beckum en Buurse komen we in Duitsland terecht. We slingeren verder door het  glooiend  landschap. Na een heerlijke lunch vertrekken we om van dorp naar dorp verder te rijden naar de heuvels van het Sauerland. De vergezichten worden weidser en de heuvels steeds iets hoger zodat de derde versnelling steeds meer ingeschakeld word. Met 3000 toeren trek dat net even wat soepeler de heuvel op en remt het de motor berg afwaards ook weer voldoende af. Soms moeten we zelfs de tweede versnelling kiezen om boven te komen. We rijden tussen de geurende koolzaadvelden door en genieten van de vakwerkhuizen in de kleine dorpen. Langzaam loopt de temperatuur naar 25 graden. De bochten rijgen zich langzaam aan een en we kunnen er eens lekker voor gaan zitten. In opperste concentratie sturen we een haarspeld in, geven weer een dot gas bij en laten de cabrio’s naar de buitenkant van de bocht lopen. Versnellen tot aan de volgende bocht om daar gedoceerd weer even bij te remmen en weer op het gas te gaan. We genieten van de strak blauwe lucht en de zingende vogels in de bomen. Weer een heuvel op en op de top zien we het volgende dorpje al weer liggen. Met een mooie slingerende afdaling komen we dan weer in het volgende dorp uit. Moe maar voldaan komen we aan, met een heerlijke grijns op het gezicht, bij het design hotel in Bad Fredeburg. Het inchecken gaat heel vlot en we richten onze kamers in. Genieten nog van een kop koffie in de zon op het balkon. Om 18.00 uur zitten we aan het voortreffelijke drie gangen buffet en Koerd schenkt ons nog een drankje in.  Tot 20.30 is iedereen vrij. De een gaat wandelen, de ander laad de batterijen van camera’s op, de volgende schrijft een verhaaltje voor dit stukje, maar iedereen is op tijd om te ezelen. In drie tafels wordt het spel eerst uitgelegd door een rondje met open kaarten te spelen. Daarna wordt er in drie rondes gestreden om niet de ezel te worden. Tussendoor wordt er bij andere tafels geïnformeerd hoe de score is. Na twee potjes hebben sommigen al 110 punten aan de broek en die vrezen om ezel te worden. De volgende dag spelen we op niveau de finales. Iedereen wordt dan in een niveaugroep ingedeeld voor de eindstrijd.

Dag 2

Na een stevig ontbijtbuffet verzamelen we ons voor het hotel om half 10. Nog even wordt het dagprogramma doorgenomen onder leiding van Robert en dan is het zover. De motoren worden gestart en we rijden het dorp uit. Gelijk kunnen we er weer voor gaan zitten om onze skills bij te werken in het rijden in heuvelachtig terrein. Opschakelen, gas bij geven, aan remmen, terug schakelen, insturen, gas erbij naar de volgende bocht. We rijden onder een strak blauwe lucht, de raampjes naar beneden om nog wat extra verkoeling te krijgen, en genieten van de bloeiende koolzaadvelden die als een deken over de heuvels gedrapeerd lijken te liggen en met hun gele kleur strelend zijn aan onze ogen. Met hun kenmerkende geur worden al onze zintuigen geprikkeld. We rijden hier in het Sauerland met drie verschillende groepen. Cabrio’s, motoren, en fietsers. Allen willen hier genieten van het prachtige heuvel landschap. De motoren door hard te rijden en de motor lekker plat te leggen in de talloze bochten, de fietsers door lekker af te zien als ze de heuvels beklimmen, en de cabrio rijders van de vrijheid, het een zijn met de natuur en het lekker sturen over de bochtige weggetjes. Om half 11 komen we in Willingen bij de glasblazerij aan.  Het binnenrijden van dit toeristische stadje gaf een feest aan herkenning. De heuveltoppen die we al eens eerder beklommen hebben, de bowling, de downhillers die je ook veel in Winterberg ziet. Er is hier veel vermaak. Toch ging het nu om de kunst van het glasblazen. Veel mooie sieraden, schalen en vazen lagen er in allerlei kleuren en maten. Verschillende leden hebben hier nog iets leuks aangeschaft en na afloop hebben we heerlijk nog een kopje koffie gedronken in de cafe shop. Deze huiselijke omgeving brengt de gesprekken verder op gang en al snel is het zeer geanimeerd. Rond 12 uur stappen we weer in en vertrekken naar de Edersee. In een lang lint rijden we achter elkaar aan door dit fraaie landschap met zijn mooie geel en groen accenten lijkt het wel een betoverend schilderij waar wij doorheen mogen rijden. Om 13.30 zijn we bij Schloss Waldeck. We lopen naar boven en genieten van het prachtige uitzicht over de Edersee. Hier worden nog enkele groepsfoto’s gemaakt. Helaas konden we hier niet lunchen dus hebben we daar maar een ander locatie voor uitgezocht langs de weg. Heerlijk gegeten en gedronken onder de verkoelende parasols. Toen verder langs de Edersee, met zijn prachtige uitzichten op de havens en de zeilboten die er rond voeren, Robert voerde ons zelfs over een route vlak langs het water om daarna weer te klimmen naar een heuveltop met een weids uitzicht over de Edersee. Rond vieren nog een stop om even pootje te baden en Edwin te vereeuwigen met de vrouwen die ombeurten met hem meegereden zijn. Dick en Paul bewaakten de cabrio’s en bij vertrek van deze parkeerplaats heeft Paul de auto’s rijdend nog even kunnen filmen. We rijden verder over de slingerende weggetjes en zien de mannen weer zo blij als een kind hun auto uitstappen als we nog even bij de plaatselijke Lidl langs gaan voor wat boodschappen. Ze schakelden in de tunnel weer even terug naar twee om hun uitlaat lekker te horen brullen of spraken over het rijden van de haarspelden. Na het geweldige dinerbuffet maakten verschillende leden nog een stadswandeling om uiteindelijk uit te komen bij de Italiaan op het pleintje waar ze heerlijk ijs hebben. Veel te laat kwamen zij aan voor de ezelfinales. Die werden weer erg gezellig. Na vijf rondes werd Janny uiteindelijk de Ezel. Ze kreeg daarvoor een glazen ezel die een jaar bij haar in de kast mag staan. Daarna mag ze haar titel en bijbehorende bokaal over dragen aan de nieuwe ezel. Een sfeerimpressie

Dag 3   Na het ontbijt buffet vertrokken we naar Korbach. De routes slingerden ons weer over de fantastische stuurweggetjes eerst naar het Curiosamuseum om af te spreken dat we later zouden komen i.v.m. de sluiting van de winkels op zaterdagmiddag. Toen naar Korbach. Op een terras heerlijk koffie gedronken en om 11.30 kregen de dames anderhalf uur om te shoppen. De heren beken toen de altstad met zijn vele vakwerkhuizen, schitterende uithangborden en een prachtige kerk. Tegen enen waren ze weer terug op het terras bij de Italiaanse om daar alvast een koud alcoholvrij biertje te drinken. De weizen zijn hiervoor populair. Om 13.00 uur sloten de dames gezellig aan en werd er eten bestelt. Zelfs de Dönner van de buurman kwam op de menulijst te staan, en iedereen heeft heerlijk gegeten. Na het eten reden we over mooie weggetjes naar Uffeln om daar het museum te bekijken. Het lijkt wel of alle verzamelaars uit heel het Sauerland hier een gezamenlijk museum begonnen zijn. Van radio’s, mobiele telefoon, speldjes, oude auto’s, hockeysticks, boten, vliegtuigen je kan het zo gek niet bedenken of het is er wel. De auto’s waren erg in trek en gaven herinnering aan vervlogen tijden. De NSU Prinz, de Goggomobiel, maar ook een Buggatti en een houten Mercedes 300 SL met vleugeldeuren kon je binnen bewonderen. Maar ook een fiat 500, of was het toch echt een 600, een eend, of wel een 2CV het stond er allemaal. Zelfs op de toiletten kon je aan de entourage zien of je de goede deur binnen gegaan was. Allemaal auto’s op het mannentoilet aan de muur. Na het zien van al dat moois zijn we weer naar onze thuisbasis gereden. De hitte maakte het moordend en er moest nog een feest avond volgen met life muziek. Een beetje meer rust en een heerlijke douche moest menigeen oppeppen  voor het diner en het avondprogramma. Een lekker koud biertje deed voor mij wonderen en na de douche was ik weer het mannetje. Heerlijk gedineerd met vlees van de barbeque en daarna genoten van de life muziek. Ik wist niet dat we zo mooi koor in huis hadden. De muzikanten kwamen naar de deuropening en later zelfs buiten omdat wij zo sfeer verhogend bezig waren. Of het nu muziek van Andre Hazes betrof of van Meatloaf het werd van harte meegezongen en er werd veel gedanst. We waren blij dat Elvis ons even rust gaf met zijn performance. De avond werd afgesloten met mooie luisterliedjes en wat stevigere nummers in de toegift voor ons. Toen de rest naar bed was werden we op een privé concert getrakteerd. Geweldig om mee te maken. Na een afzakkertje konden we allemaal goed slapen en de volgende morgen weer vroeg op voor het ontbijtbuffet en de terugreis.

Dag 4

Na het ontbijt en het inpakken van de cabrio’s vertrokken we net na half tien naar de Bruchhauser Steinen. Robert kon de stenen niet zo goed vinden maar uiteindelijk zagen we ze de hoogte in steken met het kenmerkende kruis op de top. We zijn naar de hoogste parkeerplaats gerede omdat we al wat tijd verloren hadden. Een prachtige wandeling er naar toe en voor velen toch ook de uitdaging om de top te halen. Daar is iedereen uitgebreid op de foto gekomen om daarna weer voorzichtig af te dalen. Ria deed Ko verstelt staan van haar afdalingssnelheid en Eldert en Edwin hebben alles op de gevoelige plaat vastgelegd. In de directe omgeving hebben we gezellig nog koffie gedronken en torte gegeten. Net nadat we het op hadden zijn we snel de auto in gestapt omdat de eerste regen begon te vallen. Nog voor we het Sauerland uit waren konden de dakjes weer open en vervolgden we onze weg weer over binnenwegen naar de eindlocatie in Ahaus vlak voor de grens. Hier hebben we nog een afscheidsdrankje genomen en wat gegeten. Daarna het afscheidswoord van de voorzitter waarna iedereen huiswaarts ging. We kunnen terugkijken op een zeer geslaagde meerdaagse.

 

Ans, en Ingrid bedankt voor jullie bijdrage aan bovenstaande tekst.

Filmpje: https://youtu.be/3Vto5GfjD9Y

Nog meer foto’s:  https://www.flickr.com/photos/147342940@N04/albums/72157681342734804

 

Verslag watermolenrit

Om 10 uur kwamen de cabrio’s uit verschillende delen van het land binnen druppelen. Gerjan en Ehsam hingen het spandoek al op en in de soos waren verschillende dames al druk met koffie zetten, cake snijden en bekertjes klaar zetten. Na een lekkere bak koffie stonden de mannen veel buiten te praten en keken ze naar de laatste updates van de verschillende auto’s. De vrouwen gingen naar het toilet, dronken nog een bakkie en waren lekker aan de klets. Om 10.30 was de laatste deelnemer ook aanwezig en hield Paul een welkoms praatje. Naast genieten van de rit kon er ook nog genoten worden van de puzzel vragen onderweg. Er stonden echt wel 11 windmolens, en 4 hanen op het bord( 2 voorop en 2 achterop) Bij de watermolens van Wilsum konden we genieten van een enorme rij cabrio’s achter elkaar. Verder rijdend door het glooiende heuvel landschap kwamen we langs een prachtig koolzaadveld en reder we via de hooidijk het springendal in naar de Molen van Bels. Hier stonden talloze klassiekers uit Veghel. Ook hier waren twee vragen te beantwoorden. De Molen van Bels is veel meer dan 100 jaar oud. 1727 staat op de molen aangegeven. In de molen van Frans is een winkel met streek producten gevestigd. Van de Molens gingen we naar Vasse en via Reutum naar ’t Stift in Weerselo. Een mooie oude kerk en een onbekende datum van de schuur. Via Tubbergen naar de Kruzeboom waar we verrast werden op een drankje en een hapje en via Langeveen kwamen we over de Paterswal in Sibculo om in Marienberg nog een ommetje te maken naar Beerze. Via Diffelen en Rheeze kwamen we bij de Rheezerbelten aan. Hier hebben we nog een drankje gedronken en werden Cees, Co en Roel Petersen tot winnaars uitgeroepen.

Nog meer foto’s:  https://www.flickr.com/photos/147342940@N04/albums/72157680522700232

2015 in getallen

De statistieken van WordPress.com heeft een 2015 rapport voor dit blog voorbereid. Er is o.a. 2 Gb aan foto’s gedownload. Zie de link hieronder.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 39.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 14 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Liefde voor de cabrio

Cabriorijden deed ik voor het eerste in een….. Miata!

Mazda MX-5b

Cabriorijden is al jaren een passie. De eerste cabrio kocht ik in 1998. Maar dat was niet m’n eerste ervaring. Die dateert van zeker een kleine 20 jaar eerder. M’n eerste ritje in een cabrio passeerde toen ik een jaar of 20 was. M’n (toenmalige) zwager had een Austin Healy Sprite op de kop getikt. Hij was handelaar in hart  en nieren, dus kocht hij ‘dat ding’ voor de lol erbij. Een leuke oldtimer en open rijden was voor mij vanaf dat moment,  van meet af aan, iets geweldigd. Maar  wie reed er toen al ‘open’? Vrijwel niemand. Wat oldtimer-freaks en de upper ten. En dan had je het wel zo ongeveer gehad. Een auto voor erbij. Dat zat er dus gewoon niet in.

 

Sinds die Healy, waarin ik nooit zelf heb gereden-alleen meegereden, verstreken de jaren . Ik had m’n bestemming gevonden in de journalistiek. Vanaf  midden jaren 80 kreeg ik een unieke mogelijkheid: in mijn werkgebied moest een autokrant gelanceerd worden. Al mijn collega’s kenden mijn voorliefde voor de vierwieler en bij gebrek aan andere belangstellenden, kreeg ik de redactie in de schoot geworpen. Tjonge, jonge wat vond ik dat een straf……….Geweldig! Veel schrijven over autobedrijven, veel kennis opdoen en bezig zijn met dat wat ik als kind al geweldig vond: auto’s. Prachtig, vooral die eerste jaren. De autodealers keken raar op als ik binnenstapte…… een vrouw die over auto’s schrijft. Wat moet je daar nu van verwachten? Het tij keerde snel. Ik kon immers het tegendeel bewijzen met mijn artikelen en die vielen (bijna) altijd in de smaak.

 

Unieke première

Terug naar de cabrio’s. Die eerste ervaring kwam eind jaren 80. In een……. Mazda Miata!!! Hoe is het mogelijk, hè??!! Een unieke première. Ik denk zelfs dat ik van alle clubleden wel de eerste ben geweest die in deze, in ons land vanaf de start MX-5 gedoopte, Mazda heb gereden. Heb er zelfs de (Duits-talige) eerste folder-met poster- nog van). Deze Miata was in Amerika al op de markt, maar moest in ons land nog geïntroduceerd worden. Een aantal dealers uit Nederland voorzag het succes (en wat hebben ze gelijk gekregen!) en liet één zo’n Miata alvast naar Nederland komen. ‘Mijn’ Mazda-dealer – Leerentveld in Zwolle – was er één van.  Ik mocht de Miata een dagje meenemen! En er aansluitend natuurlijk een artikel over schrijven. Exact weet ik me het niet meer te herinneren, maar het was in het najaar of de winter. In ieder geval was het prutweer. Niks voor daklozen! Maar daar liet ik me niet door tegenhouden. Muts op, jas aan en karren maar. Wat een bekijks en wat een reacties! Eén van de laatste reacties zal ik nooit vergeten: ik stond te tanken en aan de pomp naast mij stopte een auto met wat ‘jongemannen’ erin. Eerst zaten ze een beetje schaapachtig van achter het raam naar ‘mijn’ auto te staren, maar toen ik instapte om weer te vertrekken kwam het: de ‘heren’ draaiden (dat deed je toen nog) hun portierraampjes open en riepen in koor: Hoer!!!!!! Nu kan ik er nog altijd hartelijk om lachen, maar toen……

 

Niet veel later werd de Mazda MX-5 in ons land geïntroduceerd. Opnieuw ging ik op pad. Weer in een rode versie. Maar nu hartje zomer. Wat heb ik toen, en velen met mij (want reken maar dat iedereen wel even wilde meerijden!) genoten. Helaas heb ik de rijimpressies van toen niet meer, want zeker nu ik lid ben van deze club zou het nog wel eens leuk zijn om het terug te lezen.

 

‘Daklozenvirus’

In 1998 kocht ik zelf een cabrio. Eén voor dagelijks gebruik, een zwarte Golf Cabrio. Na twee jaar heb ik die ingeruild voor een zwarte Renault Mégane. Het summum van luxe met een elektrisch bedienbare kap, lederen bekleding en automatische ‘bak’. Toen ik van functie veranderde en grote afstanden moest gaan rijden heb ik ‘m ingeruild voor een ‘gewone’ auto.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Langzaamaan begon ik het cabriorijden te missen. En toen ik weer ’s met een cabrio op pad mocht voor een rijimpressie, de Honda S2000 (niks mis mee!), sloeg het daklozenvirus opnieuw toe en besloot ik op zoek te gaan naar een niet al te duur tweezittertje. Even heb ik overwogen voor een MGB te gaan. Maar ja, dan is het toch wel handig om twee rechterhanden te hebben. Maar helaas….

 

Vrienden hadden een Fiat barchetta. Leuk, pittig wagentje. Letterlijk vertaald betekent barchetta (ja, je schrijft het met een kleine letter!) bootje. Nou, ik besloot dat ik daar wel mee wilde varen. Heb me flink ingelezen, advies gevraagd via het bestuur van de bCN (barchetta Club Nederland) en uiteindelijk zelf een mooie, grijze versie met rood lederen bekleding en rode kap, uit Duitsland geïmporteerd. Spannend hoor! Twee weken later zag ik op Marktplaats een veel mooiere. Van een particulier in Brabant die op zoek was naar een Italiaanse ‘gewone’ auto. Dat kwam mooi uit, ik had een Alfa 147. Binnen een paar dagen waren we het eens en stonden voor mijn deur ineens twee ‘bootjes’. De grijze kon ik gelukkig snel weer verkopen en met de zwarte (ook weer met rood lederen bekleding en een rode kap)  heb ik meestal samen met mijn goede vriendin Janny heel wat kilometertjes gereden, Lid geworden van de bCN en met deze club veel ritten gemaakt in heel ons land. Een erg actieve club, die ieder jaar ook de openingsrit van het cabrioseizoen organiseert. Tip: misschien ook wel wat voor jullie om aan mee te doen. Wel op zondag trouwens en meestal op de derde zondag in maart. Altijd vanuit Lelystad. De enige rit waaraan alle merken cabrio’s (uitsluitend 2-zitters) mogen meedoen! En dat zorgt met zo’n 200 deelnemende auto’s altijd voor een heel spektakel in hartje Lelystad.

 

Liefde op het eerste gezicht

De barchetta beviel me prima. Maar….. ik had een grote wens. Een BMW Z3. Vanaf het moment dat deze auto werd gelanceerd, was ik er al ‘weg’ van. Haast had ik niet, want ik wilde een mooie, in de goede kleur, in een mooie uitvoering, met een V6-motor en binnen mijn budget. Bijna twee jaar ben ik op zoek geweest en toen vond ik ‘m: bij Henk Keizer van Cabrio Centrum Nederland. Toen nog niet gevestigd in Vaassen, maar in het landelijk buitengebied van Emst. Liefde op het eerste gezicht. Om misverstanden te voorkomen: met de Z3, niet met Henk….

1-Harmique-Martijn-119

Intussen al weer zes jaar in m’n bezit. In de winter (nu dus) staat ie in m’n garage, keurig ondergedekt te wachten tot het moment dat het weer mooi is (geweest). Tot nu toe probleemloos mee gereden. Om het jaar een beurt en dat is voldoende. Na de winterstop is het starten-lopen. Kortom, ik blijf het een geweldige auto vinden. Intussen al ruim 16 jaar oud, maar dat gelooft bijna niemand.

 

En met deze liefde ben ik een jaar geleden  lid geworden van de MX-5 Ownersclub Hardenberg/CCCH (je breekt er je tong bijna over). Ik vind het leuk om bij zo’n ‘kleine’ club mee te rijden. Ik heb nog maar een paar ritten meegemaakt, maar de sfeer is leuk. De oorsprong van de club ligt duidelijk bij de MX-5jes, maar de CCCH tak is groeiende en dat is voor de tafelgesprekken wel goed, denk ik. Voorlopig is het nu even winterstop, maar in het voorjaar van 2016 hoop ik, hopen wij, jullie weer te ontmoeten! Graag tot dan!

 

Met een winterse,  dakloze groet,

Anja Bos

 

 

 

 

 

 

 

 

Verslag en foto’s Zwarte Waterland rit

Op 5 september reden we de Zwarte waterlandrit. Een bol/pijl rit van 115 km. Na de koffie bij de Vechtoever in Dalfsen ging de rit langs de Vecht naar Zwolle, via het Agnietenklooster en het eerste dijkweggetje naar Genemuiden. Daar met de pont over en naar Blokzijl. Daar hebben we gelunched bij Sluiszicht. Van Blokzijl via de plaatsjes Nederland, Wetering en de Weerribben naar Giethoorn en net na de Blauwe hand op de parkeerplaats bij de surfers nog even een appeltje en een flesje water gekregen en toen via Belt Schutsloot naar Zwartsluis.    Dick had zijn NC bij zich. Een exemplaar uit Amerika. Met automaat en flippers aan het stuur. Heel bijzonder. Allemaal smalle weggetjes, b-weggetjes, dijkweggetjes hoe krijg je al dat moois bij elkaar. Prachtig gedaan Robert.