Sfeervolle impressie van meer dan geslaagde Schotlandreis

Eind oktober 2018 hebben wij (Angelet, Margré, Hans en Henk) een vijfdaagse trip met de cabrio naar Zuid-Engeland gemaakt. Onvoorstelbaar….. het was prachtig weer … en er kon steeds met de kap open gereden worden.

Geraakt door de knusse Engelse dorpjes, zoals die uit de tv serie Inspector Morse, besloten we het er nog maar eens op te wagen en een rit door het Schotse deel van de UK te maken. Om een goede kans te hebben op redelijk weer, kozen we voor de maand juli. In februari begon de voorpret al. Plannen maken! Wat willen we doen en zien en … waar moeten we dan overnachten? Na goed overleg werden hotel- en B&B overnachtingen geboekt. Maar allereerst de ferry om tijdig een plek te bemachtigen. Na een aantal maanden erg veel voorpret ging de reis beginnen op 18 juli in IJmuiden. We moesten inschepen voor 16.00 uur. Na een goede overtocht met uitgebreid diner-buffet en een stevig Engels ontbijt voeren we op 9.15 uur ‘local time’ de haven van Newcastle binnen. Eindelijk!!!! Het rijden kon beginnen.

Per dag wilden we ca. 200 km. rijden, zodat we genoeg tijd hadden om leuke dorpjes te zien en andere leuke dingen te doen.

De eerste dag reden we over de grens van Engeland en Schotland door het Northumberland National Park via Jedburgh naar Edinburgh. Na een goede nachtrust en een traditioneel Schots ontbijt (worstjes, haggis, baked beans, black puding, bacon en fried eggs) zijn we met de bus van het hotel naar de stad gegaan om ons hier, met een ‘hop on hop off’-bus,  te verplaatsten in de stad en (uiteraard) Edinburgh Castle te zien. Ondanks de drukte van alle Aziaten, hebben we de ‘one o’clock gun’ en de Schotse kroonjuwelen niet gemist.

De derde dag een trip van Edinburgh via Crieff en Killin met de Falls of Dochart naar Blairgowrie. Dan zijn we dan in de Highlands aangekomen.

Na de voortreffelijke lunch in een campingrestaurant, genoten we ’s avonds een diner (met o.a. heerlijke vis) in een kerkgebouw. Met zachte moderne kleuren en gebruik van fijne materialen heeft dit gebedshuis hier een prachtige nieuwe bestemming gekregen.

Maandag wachtte een werkelijk schitterende route naar Foyers aan het meer van Loch Ness. We reden door het Cairngorms National Park. Een adembenemend mooi landschap van uitgestrekte bergen en dalen en oneindige heidevelden.

Een dun bevolkt gebied en… onze eerste kennismaking met het rijden over ‘single track roads’. Feitelijk één rijbaan met regelmatig op korte afstand van elkaar uitwijkplaatsen, waar je elkaar kunt passeren. Hier blijkt dat de Schotten rustige en vriendelijke bestuurders zijn die andere weggebruikers de ruimte geven.

Na een heerlijke curry in het hotel aan het meer van ‘Nessie’  en een goede nachtrust vertrokken we de volgende dag van Loch Ness naar Portree op het Isle of Skye. Inmiddels is dit eiland met een brug verbonden met het vaste land. Onderweg deden we weer twee kastelen aan, Urquart Castle en het prachtig gelegen Eilean Donan Castle.

Onze B&B in Portree verraste ons met een geweldig uitzicht vanuit onze kamers op de baai. Een bijzonder vriendelijke host vertelde dat we gebruik mochten maken van de lounge met deze “beautiful view”

Om het Isle of Skye te zien heb je zeker een dag nodig. We reden totaal ca. 250 km over kleine wegen, voor een groot deel single track. Het landschap wat zo uit The Game of Thrones lijkt te komen, is werkelijk schitterend. Bekende spots zijn The Old Man of Storr, de kleurige haven van Portree, diverse watervallen en een bezoek aan de Talisker Distileerderij.

Een rondleiding zat er helaas voor ons niet meer in aangezien deze geheel was volgeboekt. Na het diner werden we in het centrum nog getrakteerd op een muzikaal optreden van de Pipe band van the Isle of Skye.

34a

Met pijn in het hart namen we de volgende dag afscheid van het Isle of Skye. De rit voerde via Loch Lomond en de Trossachs National Park naar Spean Bridge, ca. 10 mijl van het bekendere Fort William. Aangezien de weergoden ons ook deze dag weer bijzonder goed waren gezind, gingen we met de kabelbaan naar de hoogste berg van Schotland,  de Ben Nevis. Hier genoten we van een schitterend uitzicht op de omliggende lochs en bergen.

De volgende dag maakten we in de ochtend een toer van ca. 120 km, over deels single track roads, in de omgeving van Fort William.

Na de lunch vertrokken we om 14.30 uur met de bekende Harry Potter stroomtrein vanuit Fort William naar Mallaig. Tijdens deze rit van ca. 2 uur passeer je het bekende viaduct van Glenfinnan. Een prachtige belevenis. Onze heenreis werd echter met een uur vertraagd, omdat een andere trein vanuit Malleig niet kon vertrekken door een technisch probleem. Dus moest onze stoomlock ‘onder stoom’ worden gehouden op het voorlaatste station. Hiervoor moest via inderhaast aangerukte brandslangen extra water worden aangevoerd om de extra reistijd te kunnen overbruggen. Na het eten van een heerlijke Fish and Chips in Mallaig ging de terugweg zonder stops en maakten we de filmpjes van het beroemde viaduct.

De volgende dag was qua weer, een dag zoals we deze nog niet hadden meegemaakt. Regen, laaghangende wolken, kortom een beeld zoals we dat zeker ook van Schotland kennen Deze dag voerde ons naar Bellshill, een buitenwijk van Glasgow. Onderweg hebben we maar troost gezocht bij koffie met een heerlijke scone.

Vanuit Bellshill konden we met een treinritje van ca. 20 minuten naar het centrum van de Glasgow.

Hier was er een festival met muziek en straattheater. Met onder andere een fantastisch optreden van de Harbingers drumcrew.

45b

(www.Harbingersdrumcrew.com). Kortom een gezellige drukte zeker toen de miezerregen na 11.00 uur ophield en de zon doorbrak. We hebben er maar een ‘half pint’ op gedronken.

De laatste dag stond er nog 220 km op het programma. Via ca. 80 km snelweg en provinciale wegen ging het richting onze ferry in Newcastle. Onderweg vanaf een afstandje nog even het beroemde bouwwerk Hadrians Wall bewonderd. Na het inschepen vertrokken we om 17.00 uur weer richting IJmuiden. Aan boord was weer volop vertier, een bioscoop, casino en live muziek. Maar wij hielden het bij een potje kaarten en een biertje. Na een goede nachtrust hebben we samen op de terugreis nog geluncht en na-gemijmerd over deze o zo prachtige, gezellige reis naar het verrassende Schotland.

Misschien gaan we toch nog eens terug om die mooie kilt of Lady Di shawl te halen.

Hans, Angelet, Henk en Margré.

Toscane 2019

 

20180323_170727Vorig jaar begonnen de gedachten al vorm te krijgen bij de aanschaf van mijn Mazda Mx5 NC Kaminari met cruise control. Dat zou handig zijn op een langere vakantie naar Toscane. Op de snelweg makkelijk een treintje oppikken die dezelfde snelheid rijdt. Met Robert en Henriette mijn plannen besproken. Zij hadden al eerder een Toscane reis gemaakt en hadden ervaring. In januari hebben we alle overnachtingen geboekt en de reis verder doorgesproken. De Stelvio, de Gavia pass. Dat moest in juni toch wel lukken. Brescia met het Mille Miglia Museum, Toscane en de bloemen riviera waren wat steekwoorden waar we de reis aan opgehangen hebben. Iedere reisdag zo’n 500 km rijden en op verschillende plaatsen meerdere dagen verblijven.

Het eerste verblijf waar we meerdere dagen zouden verblijven lag aan het Gardameer. 2-3 reisdagen daar naar toe gaf ons de kans om ook veel binnen weggetjes te nemen en niet alleen maar op de snelweg te cruizen.  Eerste overnachting was in een hotel in Heidelberg. De tweede in een B&B in het Oostenrijkse Prutz. Vlakbij Landeck, Fiss en Servaus. Bekend van eerdere vakanties. We hebben op de meest bijzondere plekjes geluncht. Zoals op het bospad hieronder.

 

Onderweg zagen we al dat de Gaviapass niets zou worden. Hij was ook uit de Giro gehaald omdat het te gevaarlijk was voor de wielrenners. Pas bij het oprijden van de Stelvio kregen we definitief in de gaten dat die ook niet in zijn geheel genomen kon worden. Een kleine teleurstelling. We zijn toch naar het hoogst bereikbare punt gereden om toch iets van het Stelvio gevoel te krijgen. 22 haarspelden konden we naar boven rijden. Daar stond ook een groep Franse Porsches. Een berijder heeft ons op de Stelvio vereeuwigd. Verschillende bergmarmotten kwamen ons begroeten. Bijzonder dat we deze daar ook konden aanschouwen.

Toen zijn we weer afgedaald en doorgereden naar Limone aan het Gardameer. Prachtige plaats met leuke winkeltjes en restaurantjes aan het water. Op de tweede dag zijn we naar een plateau gereden zodat we het Gardameer van boven konden bekijken. Bij terugkomst van de rit konden Robert en ik nog een verfrissende duik in het zwembad nemen.

Op weg nar Toscane hebben we een stop gemaakt in Brescia. De dames om te shoppen, de heren om het Mille Miglia museum te bekijken. We troffen het. Een groep Italiaanse BMC rijders zouden zo vertrekken. We hebben de breefing en het vertrek op film kunnen vastleggen. Net zo stoffig als de Mille Miglia in 1927. Er bestonden toen nog geen asfalt wegen. Het museum is prachtig mooi aangelegd in een oud klooster. Alle winnaars, alle automerken zijn er prominent aanwezig en er is ook een hele kledinglijn te koop. Vitrines van allerlei sponsors met dure klokjes of andere accesoires. Oude tankstations, werkplaatsen ademen de sfeer uit van de jaren 50. Water uit de kraan krijg je door op een voetpedaal op de grond “gas te geven”. Het kan niet toepasselijker.

 

In Toscane zouden we 4 dagen verblijven. Dat was op een wijn/ Olijfolie boerderij in het Ghianti gebied. Met zwembad, jacouzie en prachtig gelegen in de bergen boven Regello. De naam Podere Piana. Iedere dag heerlijk sturen door al die bochtjes zelfs voor de boodschappen of het avondeten. Een top verblijf waar we graag €100 per nacht voor over hadden met zijn vieren. Dagelijks hebben we gezwommen en in de jacoucie gezeten of een drankje gedronken op de ligbedden naast het zwembad. Twee van de vier avonden hebben we zelf Italiaans gekookt. De andere twee sfeervol getafeld bij 1250 in Regello en bij Fattone degli Usignoli in San Donato. Een prachtig hotel met goed restaurant, sportvelden, een amphitheater en een sfeervolle ambiance. Robert en Henriëtte hadden hier al eens met Auke en Femmy gelogeerd.

Florence is een stad die je zeker moet bekijken. Met de Ponteveggio, de cathedralen van de Medici, zijn herinnering aan vele grote Italiaanse schilders en uitvinders, de machtige vergezichten. Onvergetelijk was het.

 

Van Toscane reden we richting Pisa om naar de bloemen Rivièra te gaan. Lucca is een bijzondere plaats met Citadell. Goed voor een volgend bezoek. Onderweg een tussenstop in de Italiaanse Rivièra. Op de pier hebben we de lunch op gegeten. De Maserati’s en Jaguars zijn talrijk op de lange stroken parkeerplaats. De strandstoelen staan al te wachten op de eerste golf van bezoekers aan deze 7 km lange stranden. Cinq Terra zijn 5 prachtig mooie dorpen die met de trein goed bereikbaar zijn. Kleurrijk liggen ze tegen de berghellingen omhoog, hebben een klein haventje, mooie stranden, en wandelpromenades. Met de trein is het 5 minuten rijden om in het volgend dorp te komen. De trein rijdt grotendeels door tunnels, dus een mooi uitzicht heb je niet echt. Soms kun je een glimp opvangen als de tunnels even doorbroken worden. In Riomaggiore, als ik het goed heb,  hebben we ervaren wat het is om tegen de berghelling te wonen. Smalle straatjes met hoge trappen waar je iedere keer overheen moet om weer thuis te komen. Het lijkt mij niets. De vergezichten vergoeden veel. Monterrosso heeft een groot strand en een oude stadskern met een kasteel en uiteraard een haventje. In Moneglia verbleven we drie dagen. Prachtig uitzicht op zee. Ons appartement had een ruim balkon en dat gaf de mogelijkheid om ook buiten te eten. Het echte vakantie gevoel.

De langste etappe was van de Bloemenrivièra naar Duitsland. 680 km waar we inclusief stops 10,5 uur over gedaan hebben. Tolpoorten, bochtige snelwegen, wegopbrekingen en regen waren daar de oorzaak van. Talloze tunnels waar het geluid van je uitlaat als muziek in je oren klinkt. Zeker als je achter een Aston Martin de Gothard tunnel in rijdt. Talloze klassiekers en sportwagens op de parkeerplaatsen langs de snelweg in Zwitserland. We waren blij dat we in Duitsland weer eens wat anders dan Italiaans konden eten. Robert en Henriette hebben zich tegoed gedaan aan een currywurst (XXL)

Het NH hotel in Weinheim was een heerlijke verrassing waar het goed toeven was na zo’n lange reis. Dat ondervonden ook de hockeyploegen van Ierland en Duitsland die daar onder gebracht waren, ruime kamers, met bad en toilet, TV zodat we de GP van Canada en de finale van de Nationsleague konden zien en een bar waar we nog een afzakkertje konden nemen voor het slapen gaan.

De laatste etappe weer naar huis begon dicht. Tegen 11.00 was het droog en konden de kappen naar beneden. Naast snelweg hebben we toen ook voor de binnen weggetjes gekozen om niet alleen kilometers te maken maar ook te genieten. Onderweg vonden we ook een gezellige lunchlokatie. Voor Keulen hebben we de cabrio’s weer de snelweg opgestuurd om voor 18.00 uur weer in Hardenberg te zijn. Een afsluitend etentje bij de Chinees en wat napraten gaf ons weer een dankbaar gevoel veilig thuis te zijn.

3600 mooie kilometers sturen. Prachtige onderkomens met zwembad en uitzicht. Heerlijk Italiaans gegeten. Mooie plaatsen bezocht. Mille Miglia museum is zeker een aanrader. Evenals Podere Piana net onder Florence in Regello. Met de Mazda Mx5 NC uit 2011 reed ik bijna 1 op 15 gemiddeld. Dat een BMW 3.0 meer consumeert mag duidelijk zijn. 1:12. In Duitsland en Oostenrijk is de benzine het goedkoopst. Italie en Zwitserland zitten op het nivo van Nederland met de benzine prijzen.

 

Veel positieve reacties op onze reis gekregen. Meerdere leden willen dit ook gaan doen. Maak je nu zelf ook zo’n mooie reis met cabriovrienden, stuur je verslag dan op naar de redactie. Dan worden meerdere leden enthousiast om ook zoiets te ondernemen.

Veel kilometers, veel lol en vooral veel zon tijdens gezellige Meerdaagse 2019

 

20190420_100207Maandagavond 22 april. Na een heerlijke maaltijd nemen zes equipes van de Meerdaagse rond de klok van half tien afscheid. In een aantal gevallen zelfs emotioneel afscheid. Vier dagen lang zijn we met elkaar opgetrokken. In de loop van deze vierde en laatste dag is er langzaam maar zeker afscheid van elkaar genomen. De eerste duo’s haken af in Vaals, bij het Drielandenpunt. De lunch vormt daar de laatste complete sessie; daarna begint de afvalrace. Maar daar ging veel aan vooraf!

Vrijdag 19 april. Drie dagen eerder begint het avontuur bij de Ugchelse Berg. Om 10 uur is de club van 23 personen compleet. In 12 cabrio’s wordt begonnen aan een meerdaagse die ons door maar liefst vier landen zal voeren. We beginnen (natuurlijk) in eigen land. En dat valt al niet tegen. Frank en Marjan hebben vanaf het begin een fantastische route uitgezet, waarin het natuurschoon ons bijna letterlijk om de oren vliegt evenals een aaneenschakeling van aspergevelden waar de oogst in volle gang is. De eerste stop is in Ospel. Lunchpauze mét kroket. Verzadigd en verkwikt wordt het vervolg van de reis ingezet. In een lange rij met cabrio’s van slechts vier merken (Mazda, BMW, Volvo en Mercedes) weten we wel de aandacht op ons te vestigen. Dat zal de komende dagen ook zo blijven!!!!

 

 

Love is in the air
We stoppen enige tijd later voor een rivier, waar we met een pontje over moeten steken. Dat duurt een paar sessies, want tegelijk kan niet en er willen ook heeeeel veeeeel fietsers mee.

 

 

Als we allemaal aan de overkant zijn, wordt koers gezet naar Kasteel Vaalsbroek. Daar wacht ons een aangename verrassing: onze toporganisatie heeft ervoor gezorgd dat de hele binnenplaats door ons als parkeerplaats mag worden gebruikt.  Wat een luxe en wat een mooi gezicht! Carla en Jan weten meteen waar ze hun gouden huwelijksfeest gaan houden. Dat inspireert anderen dan weer tot liefdevolle ‘bordesscènes’: er wordt wat afgezoend. We sluiten af met een groepsfoto. Maar niet  voordat we van een kop koffie of thee met, natuurlijk, echte Limburgse vlaai hebben genoten.

 

Polonaise

Na enkele honderden kilometers rijden arriveren we op onze bestemming: Hotel Am Park in Stadtkyll. Na een snelle opfrisbeurt snellen we ons naar het buffet om nog even voor de inwendige mens te zorgen. Daarna nokken de meeste ‘daklozen’ af naar hogere sferen. Een kleine, maar o zo leuke, groep vermaakt zich beneden nog met een glaasje (of twee, drie, vier, vijf…) Hoteleigenaar Johan verhoogt de feestvreugde met zang. Een wat saaie groep met senioren wordt door ons wakker geschud, als wij de polonaise inzetten en uit volle borst mee’zingen’. En zo wordt het toch nog gezellig…….

 

Van roofvogels tot Vogelsang
Zaterdag 20 april
gaat het na een, voor de meesten, goede nachtrust én een smaakvol ontbijt richting de Oleftalsperre, een enorme stuwdam. We verblijven er een ‘stief kwartiertien’ en gaan door naar het roofvogelstation Hellenthal. De Adler-Express staat al klaar voor ons ‘schoolreisje’ en we maken een rondrit die eindigt bij een spectaculaire roofvogelshow. Een leuke stop!

 

In onze fraaie bolides rijden we naar Monschau. Daar is tijd om te lunchen. Hoewel besproken, is er toch niet op ons gerekend, waarop het voorstel wordt gedaan allemaal hetzelfde te bestellen. Dat hadden velen van ons blijkbaar niet begrepen…… Hoe dan ook, het wordt een smakelijke lunch. Tijd om verder rond te kijken is er jammer genoeg niet, dus op naar Ordensburg Vogelsang, een voormalig opleidingskamp van de SS. Een prachtig complex, waar we de tijd naar keus doorbrengen met een wandeling, een bezoek aan een van de exposities en/of een lekker uitgebreid ‘terrasje pakken’. De batterij is weer opgeladen  voor de ‘thuisreis’ naar Stadtkyll. Frank en Marjan hebben daar in restaurant Alt Stadtkyll een heerlijk menu geregeld. We genieten van lekker eten met een drankje en van leuke onderlinge gesprekken. De gezelligheid wordt door de meesten voortgezet in het hotel, waar zowaar nog even geëzeld wordt. En waar Hans uit handen van Inge het naambord van z’n eigen bocht in ontvangst mag nemen: de Hans Takken Bocht. Een hilarisch moment met een knipoog naar de ‘Nieuwjaarsrit’ van januari.

 

Blessures
Zondag 21 april blijkt dat we het noodlot hebben getart met ‘ons ezelen’. Want tijdens een van de eerste stops op zondag is Anneke met haar bloemetjesjurk ineens erg aantrekkelijk voor een hongerige ezel. Die hapt haar spontaan in de buik. Iets minder prettig! De beet heeft gelukkig niet heel veel impact, maar laat wel z’n sporen na. Intussen is de verbanddoos ook al uit de auto gehaald voor Carla. Zere knie! Die wordt vakkundig verbonden door Angelet, waarbij Hans voorstelt om er maar een spalk aan toe te voegen. Het leidt (opnieuw) tot hilarische situaties.

IMG-20190420-WA0013

 

Culinair en Cultuur
De verstandigen onder ons zijn intussen de prachtige omgeving aan het verkennen en zien vanaf een fraaie uitkijktoren niet  alleen  drie vulkaanmeren, maar ook onze lunchlocatie al liggen. Dat is dan ook de volgende bestemming. Strammer Max en Currywurst met pommes gaan er wel in, evenals Apfelstrüdel mit Sahne und Eis. Daarna gaat het richting Luxemburg. Met meteen een tankstop (1,26 euro!!!!!!) en volgetankt naar Clervaux. Nadat iedereen een parkeerplekje heeft gevonden gaat de groep gescheiden op pad: er zijn er die kiezen voor een terras, anderen gaan naar de basiliek en een aantal bekijkt een fototentoonstelling in de burcht.

 

We verlaten Luxemburg en gaan de grens over, terug naar het ‘land van Suske en Wiske’ voor het diner. Dat wordt met veel enthousiasme genuttigd bij restaurant Terminus in Amel. GENIETEN!!!!!!!!! Dakloos keren we in het donker terug naar Stadtkyll. Wat zijn de weergoden ons toch enorm goed gezind. Dat zullen  we wel verdiend hebben!!!!!

 

Huiswaarts
Maandag 22 april
. Inpakken, betalen en wegwezen!!!! Vertrek om 10 uur precies. Maar niet nadat Frank en Marjan door onze voorzitter Harry even flink in het zonnetje worden gezet. Met veel dankwoorden en enkele flessen met heerlijke likeur. En natuurlijk met een klaterend applaus van ons allemaal, want wat hebben ze er een fantastisch weekend van gemaakt. Met veel, heel veel  kilometers, een routemap die aan toeval niets te wensen overlaat en een prachtig (magnetisch) routebordje voor op de cabrio’s!

 

En er is ‘more to come!’ Bepakt en bezakt vertrekken we naar Vaals. Het is de bedoeling (weer) achter elkaar aan te rijden, maar in no time ligt de  hele boel uit elkaar. Verdeeld komen we aan bij het Drielandenpunt. Enkele overdreven fitte ‘daklozen’ beklimmen daar de uitkijktoren en menigeen laat zich ‘voor het nageslacht vereeuwigen’ op het beroemde Drielandenpunt. Na de lunch haken vijf equipes af en vertrekken huiswaarts. De overige zeven zetten de meerdaagse nog even voort om via Schinveld (plaspauze), Nettetal (ijs, bier, ijskoffie en Radler) en Emmerich te eindigen in Beekbergen. Daar zwaaien de diehards ook nog even Anja en Cathrien uit en met een goed gevulde maag vertrekken de laatste equipes rond half tien huiswaarts.

 

Tot slot: Frank en Marjan, nogmaals superbedankt voor de organisatie van dit bijzonder mooie en leuke weekend. Wat fijn ook dat jullie zo’n enorm goed contact hebben met Piet Paulusma……….. Het was te merken!

Namens de hele Meerdaagse-ploeg: Margré en AnjaDSC_0443 (2)

 

Foto’s en video: Eldert, Kees, Paul, Anja  e.v.a.

 

 

 

 

 

 

Meerdaagse 2018

Dag 1. Vanaf vier verschillende locaties vertrekken 10 equipes naar McDonalds in Coesfeld voor de eerste etappe van de 2018 editie van onze meerdaagse. Vier equipes vanuit Hardenberg, vier vanuit Apeldoorn en twee vanuit andere woonplaatsen.

De dag begint nat. Alle daken blijven dicht voor de neerstromende regen. Na een kop koffie in Hardenberg vertrekken Paul en Anneke, Jan en Carla, Edwin, Hans en Angelet via allerlei binnendoorweggetjes, die Robert op de Garmin had gezet, naar Coesfeld. Vanuit Apeldoorn vertrekken organisator Harry en Ingrid, Joop en Lies, Jan en Nelly en Dick en Janny. Han rijdt vanuit Glanerbrug met zijn vrouw Inge en ook Wim en Anneliese verlaten samen hun woonplaats richting startlocatie.

In de loop van de ochtend klaart het op en nog voordat alle equipes in Coesfeld aankomen is het droog en kunnen de soft tops open. De temperatuur is inmiddels gestegen naar 17 graden, dus heerlijk weer om de tweede etappe naar Lünen te beginnen. We rijden in twee groepen. De groep Apeldoorn aangevuld met Han en Inge en de groep Hardenberg aangevuld met Wim en Anneliese. Voor de groepshoofden Harry en Paul is het goed te doen om vier cabrio’s in de gaten te houden en ze allemaal mee te nemen naar de lunchlocatie in Lünen.

Op Hemelvaartsdag zijn veel zaken gesloten, dus is het even zoeken naar deze lunchgelegenheid. Na een voortreffelijke lunch gaan we verder richting onze uiteindelijke bestemming, het Sauerland Hotel in Bad Fredeburg. Lekker sturend en genietend van het prachtig glooiende landschap. Daar komen we om 17.30 aan. Na inchecken en de spullen op de kamer brengen maken we ons op voor het diner. Om 19.45 start de stadswandeling met bezoek aan de ijssalon en om 21.00 uur beginnen we het  avondprogramma. In drie groepen wordt er geëzeld om de fel begeerde wisselbokaal. Deze is vorig jaar gemaakt bij de glasblazer in Willingen en heeft een jaar lang de vitrinekast van Janny en Dick gesierd. Na drie rondes wordt de stand opgemaakt voor de finalerondes die een dag later gespeeld gaan worden. Degenen met de meeste strafpunten komen daarvoor in aanmerking. Allemaal mannen! Dick, Jan, Han, Paul, Hans en Wim valt de eer te beurt om in de verliezersronde  uit te maken wie de ezel in de kast krijgt. Later meer hierover.

Dag 2. Na een uitgebreid ontbijtbuffet beginnen we aan een anderhalf uur durende reis naar de Edersee. Prachtig mooi sturen door de de heuvelachtige omgeving die bezaaid ligt met koolzaadvelden. We genieten van de vergezichten en het rijden door de mooie dorpen met vakwerkhuizen. Op een parkeerplaats worden we door Han en Inge getrakteerd op lekkernijen en wordt er nagepraat over alle moois onderweg. Bij de Edersee blijkt de weg opgebroken en moeten we een programmawijziging doorvoeren.  In plaats van de berg op het water op. Twee uur varen we rond op dit mooie meer. We genieten van de zon en de zeilboten op het water. Verschillende leden vertellen over hun zeilverleden. Ook een kasteel boven op de berg geeft weer genoeg gespreksstof uit eerder opgedane ervaringen in het Sauerland. Harry heeft inmiddels een ‘belrondje gedaan’ met kegelbanen, maar die blijken allemaal te weinig banen te kunnen leveren zodat het kegelen bowlen wordt in Winterberg. Ook verschuiven we dit onderdeel een dag, omdat we zaterdag toch al naar Winterberg gaan. Gevolg? De finale van het ezelen vindt een dag eerder plaats. In twee spannende rondes wordt Hans met 100 strafpunten de grootste verliezer van het spel en krijgt van Harry de ezel uitgereikt. Janny blijkt veel geleerd te hebben het afgelopen jaar, scoort de minste strafpunten en mag zich laten kronen tot winnaar van het toernooi. Ook Anneliese heeft zich erg bedreven in het ezelen door op de eerste avond geen strafpunt te krijgen. Veel leuke ervaringen rijker zoeken we daarna ons bed op om goed uit te rusten voor een dagje spektakel in Winterberg.

Dag 3.  Winterberg is maar een half uurtje rijden, een makkie. Het parkeren op de overvolle parkeerplaatsen, vanwege een downhill evenement met mountainbikes, is echter veel lastiger. Om 10.45 is iedereen bij het panoramarestaurant om te gaan rodelen of de Erlebnisbrücke te nemen. Ondertussen wordt er druk geoefend op de mooie fietscrossbanen en kunnen we genieten van de freestyle jumps die we  voorgeschoteld krijgen. Uiteraard wordt het rodelen ook vastgelegd op de camera’s. De dames hebben op de brug een prachtig overzicht en ‘schieten’ naar hartenlust actiefoto’s. Om 11.30 verzamelen we de groep om naar de binnenstad van Winterberg te gaan. De dames om te winkelen en de heren om ijs te eten op het terras of  een biertje te drinken op het marktplein. In de tussentijd wordt een restaurant besproken en kunnen we vervolgens genieten van een heerlijk diner. Na het diner nog een ijsje van de ijssalon en wandelend op weg naar de bowlingbaan. Daar strijden we op drie banen om de eeuwige roem. Wim en Dick worden beiden eerste met 95 punten. Paul en Lies tweede met 94 punten. Deze ‘close finish’ geeft wel aan hoe dicht de toppers bij elkaar zitten. Nog voor de duisternis invalt keren we terug naar het hotel. De afsluiting op het terras maakt niet iedereen meer mee……… Blijkbaar is het een vermoeiende dag geweest.

 

Dag 4.  De dag van vertrek. Na het maken van de groepsfoto vertrekken in een grote groep huiswaarts. Onderweg is er nog het nodige te zien en genieten we van de vergezichten. De tussenstop bij een broodjeszaak levert ons een heerlijke lunch op.  Hier nemen we ook afscheid van Han en Inge, Wim en Anneliese, Jan en Nelly en Edwin. De rest van de groep rijdt door naar de Radstake voor het afscheidsdiner. Net voor we daar aan komen, begint het weer te regenen. Op de parkeerplaats worden dan ook snel alle daken gesloten. De kletterende regen zorgt er voor dat de daken weer stuifmeelvrij worden. Ieder nadeel heeft z’n voordeel…… Ook Robert en Henriëtte sluiten zich vanuit Zuid Limburg bij het gezelschap aan.  De Apeldoorners gaan  hier vandaan terug naar huis, zo ook de Hardenbergers. Om 20.00 uur is iedereen weer veilig thuis. Met als herinnering een bijzonder geslaagde meerdaagse om met dankbaarheid op terug te kijken. Wat hebben we samen veel gelachen!!!!!!!.

De video is te bekijken door onderstaande link aan te klikken

Meerdaagse Sauerland 2016

Van 5 t/m 8 mei zijn we voor de meerdaagse in Bad Fredeburg geweest. We verbleven daar in het Designhotel. Prima verblijf voor een gunstige prijs. Meerdere motorclubs en wij zaten er om te genieten. We hebben er 4 dagen genoten van gastvrijheid, gemoedelijkheid, en heel veel beleving van wat er allemaal te doen is in het Sauerland naast de geweldige stuurweggetjes waar wij ons op konden uitleven samen met de MX5 club uit Essen die we daar getroffen hebben voor een kennismakingsrit. Die hebben we gastvrij ontvangen en getrakteerd op een rondleiding bij de Warsteiner bierbrouwerij, een leuke rit, een traditionele Duitse traktatie van “Kaffee und Kuchen”. Ze waren blij verrast en hebben hun dank en bewondering voor de perfecte organisatie uitgesproken. Hulde aan Frank en Marjan die er vreselijk veel werk van gemaakt hadden en alles tot in detail geregeld hadden.

Als je vier dagen met elkaar op pad bent dan kun je er wat meer regels aan wijden dan wat hierboven gebeurd is. Vandaar een uitgebreider verslag.

Dag 1

We zijn op Hemelvaartsdag naar Bad Fredeburg gereden vanuit Hardenberg. Bij de Mac werd verzameld, koffie gedronken en waren er de eerste ontmoetingen van Wim en Annelise met de rest van het gezelschap. Via binnenwegen zijn we naar het Sauerland gereden genietend van het zonnetje op onze bolletjes en de fantastische omgeving. Soms kwamen we op onverwacht mooie locaties voor een stop, zoals de parkeerplaats bij de golfbaan. Ons auto hart ging sneller slaan bij de aanblik van de Porsches, en de andere geparkeerde auto’s. Langzamerhand zie je de heuvels hoger worden en weet je dat het Sauerland en de eind bestemming naderen. Het gebied staat ook bekend om de ijzererts winning. Wij hebben het zware leven van de mijnwerkers daar kunnen beleven door zelf onder de grond te gaan en te zien hoe hun werk er in het verre verleden en het wat jonger verleden en uitgezien moet hebben. Nadat we onze zorgen in de grot achtergelaten hadden gingen we steeds verder omhoog de heuvels in en genoten we van de vergezichten en het jonge groen aan de bomen. Lekker sturend achter elkaar aan zoals zo vele clubs dat doen dezer dagen. Een tiental kilometers voor onze eindbestemming werden we op geschrikt door een haas. Een haas die je opschrikt, zie ik U al denken. Wel als deze van de berg af komt stormen en dan ineens een gele cabrio op zijn pad vindt. De enige uitwijk mogelijkheid die de haas zag was het nemen van een grote sprong. Helaas was zijn sprongkracht net niet toereikend om veilig over de auto heen te springen zodat hij op de linker buitenspiegel van Joop zijn cabrio terecht kwam. De hele karavaan kwam tot stilstand om de ravage te bekijken. Compleet afgebroken lag de spiegel aan barrels op het asfalt. Zwaar teleurgesteld van wat hem net over komen was bracht Joop de volgende zin uit: “Nu hij niet origineel meer is kan ik hem wel verkopen”. Nou dat is niets voor Joop. Het is zijn ziel en zaligheid waarmee hij er maandelijks op uittrekt met zijn geliefde Lies. Na een goed buffet en een wel verdiende nachtrust zal hij er wel anders over denken dachten wij. ’s avonds hebben we gezellig gekegeld. Sommigen met glaasjes en anderen met ballen. Het was  beregezellig en na acht beurten bleek Femmy de overall winnaar.

Dag 2

Na het ontbijt gingen we al vroeg op pad om de grote Sauerland tour te rijden en de omgeving te verkennen. Als eerste werd Winterberg aangedaan. Ook hier konden we erleben wat het Sauerland te bieden heeft. In de winter is dat skiën en bobsleeën en zomers worden de ski liften ingezet om downhillers de berg op te trekken die dan hun adrenaline niveau weer even opkrikken. Massaal komen ze naar Willingen en Winterberg vanuit heel Europa om in de kenmerkende outfit met veel beschermplaten op scheenbenen, armen en rug naar beneden te suizen of te freeriden met de mooie sprongen op de rest van de parkoersen. Na de koffie bij het panorama terras zijn we verder op weg gegaan naar Medebach. De ene bocht was nog leuker te nemen dan de andere en het was steeds spannend of er veel te hard rijdende motorrijders tegemoet kwamen. Veilig kwamen we in het mooie dorp aan om met alle cabrio’s het plein te sieren bij onze lunchlocatie voor het raadhuis. Heerlijk gegeten en na de lunch terug naar Winterberg om te shoppen en ijs te eten.Daarna de natuur in. Eerst bij de Quelle, (de oorsprong van de Ruhr) waar de groepsfoto gemaakt is, en later over het Kyrillpfad. Ook hier konden we de natuur beleven door tussen, over, langs omgewaaide en nog overeind staande bomen te lopen met elkaar. Na het buffet konden de liefhebbers naar Abela Heilstollen. Een onbekende manier van wellnes. Dik aangekleed met ook nog een dekentje over in een grot liggen bij 9 graden en 100 % zuurstof ? waarvan je het behaaglijk warm krijgt en na afloop weer heel koud. Licht therapie, een heerlijk ontspannen muziekje daaraan toegevoegd het zou heilzaam moeten zijn. Ik heb het zelf niet ervaren dus probeer de sensatie te beschrijven. Een ervaring rijker kwamen de deelnemers in ieder geval thuis.

Dag 3 

Na het ontbijt vertrokken we via een mooie route naar Warstein. Daar hebben we het productie proces in het verleden en heden kunnen ervaren bij de plaatselijke bierbrouwer. Dat is geen kleintje. Met meer dan 50 landen over de hele wereld als afnemers kun je voorstellen dat het niet alleen in flesjes of fusten gaat maar zelfs in giga containers. We hebben hier ook kennis kunnen maken met de eerste leden van de MX5 Freunde club uit Essen en met hun ook geluncht. Later sloten nog enkele leden aan en hebben we een mooie rit gereden en hun onthaald op kaffee und kuchen. Bij de afsluiting kregen we van hun weer een drankje aangeboden en bedankte ze ons voor het gastvrije onthaal en de perfecte organisatie. Het was leuk om de passie van het open rijden ook internationaal te delen. Omdat het nogal uitgelopen was kregen we het buffet later geserveerd dan gebruikelijk. Fijn dat het hotel voor ons dat zo wilde regelen. ’s avonds hebben we nog heerlijk een terrasje gepakt en lekker geklets over onze hobby en wat ons verder bezig hield.

Dag 4

Na het ontbijtbuffet hebben we een wandeling gemaakt door bad Fredeburg. In oorlogstijd is er veel verbrand van de huizen maar het doet met al zijn vakwerkhuizen en leisteen lieflijk aan. Door het park lopend kregen we uitleg van onze eigen gids Frank die ons meenam in een stuk geschiedenis van deze plaats. Platgeslagen zwammen die brandbaar waren, bierkelders, grafzerken, en bewoners met een bijzonder vormgegeven leefomgeving stonden daarin centraal. Als afsluiting namen we een ijscoupe bij de ijssalon om daarna de terugreis te beginnen. We hebben zo lang mogelijk het vakantie gevoel vastgehouden door ons verblijf in het Sauerland te rekken waardoor we wat later bij de Chinees voor het afsluitend diner terecht kwamen. Daar keken we terug op alle gebeurtenissen en werd er nog gegrapt over de haas en de spiegel. Er zijn weer heel wat nieuwe tegeltjes wijsheden ontstaan. Daar wil ik jullie er geen van onthouden.

Al loopt een haas nog zo snel Joop achterhaald hem wel.

Klik HIER om het filmpje over de meerdaagse te zien.

Kliek HIER om her rijden met de Duitse MX5 Freunde te zien.

Meerdaagse Sauerland 2015

Op Hemelvaartsdag vertrokken we met 9 auto’s naar Willingen in het Sauerland. Daar verbleven we 4 dagen om daar te genieten van de mooie heuvelachtige weggetjes, het beklimmen van de bergen, het rodelen, bowlen, karten, varen, shoppen, en niet te vergeten het welness programma in het hotel. Hotel Venue am park is een prima uitvalsbasis om zo’n uitje met de cabrioclub te organiseren. Er is veel te doen in de omgeving en een ieder wat wils programma samen te stellen.

Donderdag 14 mei vertrokken vanaf de parkeerplaats bij de Mc Donald’s te Hardenberg. Na een lekkere kop koffie met 8 equipes op pad. Het weer was wat bewolkt, droog en ca. 13 graden. Via mooie binnenwegen langs Sibculo, Almelo, Delden, Rietmolen, Winterswijk naar Kotten waar we een koffie stop hadden. Buiten op het terras koffie gedronken, waar de zon ook doorbrak. Vanaf daar vertrokken en met ca. 3 km de grens met Duitsland gepasseerd.

Onderweg naar Willingen

Onderweg naar Willingen

In Duitsland binnendoor gereden, tot aan Dülmen, waar de groep de snelweg op werd geleid. Door een misverstand werd de groep hier gesplitst en is het ene deel, na overleg rechtstreeks doorgereden naar de lunchstop in Lippetal. De andere groep heeft de route voortgezet binnendoor over provinciale wegen en kwam ca. 20 minuten later bij de lunchstop aan.

Na de lunch doorgereden en de route vervolgt naar Willingen. Onderweg nog een omleiding gehad bij de Bruchhauser Steine en via Brilon naar Willingen gereden, alwaar we omstreeks 18:30 uur arriveerden, nog steeds onder een stralende zon. Hier vielen we midden in het feestgedruis van de lokale vaderdag. Het bleef tot in de late uurtjes in de nacht nog rumoerig.

Venue Hotel am Park

Venue Hotel am Park

Vrijdag 15 mei s’ochtends na een geweldig ontbijtbuffet hebben we de wandelschoenen aan gedaan en hebben we onder een strak blauwe hemel de Ettenberg beklommen. Vanaf de top (toren) een schitterend uitzicht over het Sauerland. Op de top van de berg werd het steeds drukker met wandelaars, downhillers en paragliders. Een schitterende lokatie voor dit soort activiteiten. Na de lunch zijn we met de cabrio’s Voor een prachtige rit vertrokken naar de Diemelsee waar we een leuke boottocht hebben gemaakt. Vervolgens via een korte omweg weer teruggereden naar Willingen waar we gezamelijk nog een beetje gerelaxed hebben op het terras onder het genot van een drankje. Een deel van de groep heeft ’s avonds nog een wandeling gemaakt door Willingen. Ook Lancia’s waren er te bewonderen bij een ander hotel. Heel veel motorclub’s genoten ook van de prachtige stuur weggetjes.

Ons Hotel bevindt zich vlak bij een prachtig park met vijverpartijen en watervalletjes. Er zijn diverse kunstwerken in het Park opgesteld zodat de liefhebber hier kan genieten van kunst in stilte. Bij de uitgang aan de hoofdstraat staat een verfraaide Volkswagen Kever. Deze is geheel bekleed met kentekenplaten. Een grappig effect met al die letters en cijfers.

Bootje Diemelsee

Bootje Diemelsee

De rit naar de Diemelsee en de dag erna naar Korbach waren geweldig. Je stuurt dan over smalle wegen tegen de berg op in de tweede of derde versnelling alsof het een heuvelklim betreft. Al klimmend in de toeren zwelt de brom in de uitlaat aan tot een brul die galmt tegen de berghellingen. Genietend van het geweldige stuurgedrag van de cabrio’s zie je een glimlach op het gezicht van de berijders verschijnen. Weer even terug naar twee en dan vol accelererend de bocht weer uitkomen en op naar de volgende versnelling. De bochten rijgen zich aan elkaar tot een mooi lint over deze berghellingen. Robert had ze niet beter uit kunnen zoeken. Wat was dat genieten. Ook Korbach zelf is een prachtig Hanzestadje. Verschillende vakwerk huizen zijn uit de vroege zeventiende eeuw. Prachtig gerestaureerd en met mooie spreuken in het hout tussen de begane grond en eerste verdieping. In schril contrast daarmee het moderne raadhuis  en de hoofdstraat waar winkelen een genot is. Een prachtig staaltje stedebouwkundig oplossingen creëren om verkeersstromen uit elkaar te halen. Het is er allemaal te zien.

Het rodelen is een spannende aangelegenheid. Het is maar weinigen gegeven om de eerste keer al op topsnelheid naar beneden te komen. Daar doe je een paar afdalingen over. Ook het maken van een foto van zo’n afdaling blijkt nog niet zo eenvoudig. Er gingen heel wat plaatjes van “onthoofde” afdalers direct de prullenbak in. De gesprekken laaiden weer op over hoe het beste plaatje te schieten en wat nu de tactiek was voor de snelste afdaling. Ook de koffie onder de terras verwarmer smaakte goed.

Zaterdagavond hebben we op twee banen gebowld. Er zijn heel wat strikes en spares gegooid. Na negen rondes bleken de drie bestuursleden boven aan te staan. Hoe kon het anders. Zij hadden bowlen op het programma gezet. Anneke was het beste niet bestuurslid en Rosemarie had het leukste dansje na het gooien van een strike. Tot laat op de avond hebben we nog nagezeten om foto’s op de laptop te zetten, na te praten en nog een drankje te drinken. Opvallend was dat er heel wat thee gedronken werd.

Zondagochtend na het ontbijt buffet vertrokken we over de mooie binnen wegen naar Kotten in de achterhoek. Bij Hotel Lindeboom hebben we geluncht en afscheid genomen.

Er zijn heel veel foto’s en filmpjes gemaakt. De mooisten zullen hier binnenkort nog verschijnen.

Naar Zweden met NB fl en NC

Eind April reden Machiel en ik voor 3000 km in 8 dagen naar Stockholm in Zweden. Dit was een mooie mogelijkheid om beide auto’s goed te vergelijken. We hebben de auto nu beiden 1 jaar. Ze zijn beiden door de Cabriohoeve geleverd en we zijn beiden sportieve rijders. De NB fl uit 2002 heeft een 1.8 liter blok met een zes versnellingsbak en heeft 147 pk.  De zesde versnelling in de NB is echt een overdrive om wat minder toeren te maken. De NC uit 2007 heeft ook een 1.8 blok maar dan met 127 pk en een cruisecontrol. De NC is wat ruimer en comfortabeler en de NB fl wat sportiever met zijn Biltstein schokbrekers en sportonderstel met sperrdifferentieel. Na vier dagen sturen is er geen groot verschil in acceleratie. Beide auto’s kunnen elkaar goed volgen op de mooie stuur weggetjes. Bij het klimmen moet de NB fl iets eerder terug schakelen om het blokje boven de 2500 toeren te houden. Het benzine verbruik ligt gemiddeld op 12,2 km/l voor de NB fl. De NC is iets zuiniger. In hoeverre de cruisecontrol daar garant voor staat is niet helemaal te bepalen. Deze is latwer ingebouwd bij AST Dedemsvaart en kostte rond de 600 Euro. Wel een comfort verhogend accesoire bij dit soort reizen.

Machiel heeft een Garmin navigatie mee en Paul een Tom Tom. Ook hierin zijn behoorlijk wat verschillen. De Garmin kun je allerlei weggetjes selecteren die het sturen door Zweden zo geweldig mooi maken. Bij de Tom Tom kun je vermijd snelwegen selecteren maar  dat brengt je niet van zelf op de leuke stuur weggetjes.

Vanaf Hardenberg zijn we gedeeltelijk over binnen wegen en gedeeltelijk snelwegen naar Travemunde in Noord Duitsland gereden. Daar zijn we met de TT line over gestoken naar Zweden. Om 07.30 gingen we daar weer aan land om naar Jonkoping te rijden. Ook weer veel binnendoor over gravel paden die de Zweden tot grote rallyrijders gemaakt heeft. Het sterrdifferentieel van de NB fl zorgt dat je grip houdt op dit soort wegen. De NC heeft weer het voordeel dat de kap met 1 centrale vergrendeling te openen is en dat er geen hoesje meer over heen te bevestigen is. Dat levert de nodige tijdwinst op bij vertrek. Iets ten Zuiden van Jonkoping verbleven we in een bed and breakfast. We hadden de hele onderverdieping van een woning ter beschikking met twee slaapkamers met tweepersoons bedden, een keuken, woonkamer, eetkamer en terras. Ook een jakoezie en sauna zijn er in aanbouw.

Dag 3 ging naar Stockholm. Via Linkoping, waar er twee Saab vliegtuigen langs de snelweg stonden reden we urenlang door de Zweedse bossen zonder veel andere auto’s tegen te komen. Hoe dichter we bij Stockholm kwamen hoe drukker het werd.Ook de Skania fabrieken kwamen we onderweg tegen. Stockholm is een mooie oude stad met historische panden, leuke winkelstraatjes en veel water. Het ligt op 14 eilanden die door vele bruggen met elkaar verbonden zijn. Veel kebab/pizzazaken en dure restaurants. De Zweden eten om 12.00 uur warm in een door de werkgever aangewezen rstaurant. ’s avonds eten ze een snelle hap buiten de deur of een boterham thuis. Ze hebben niet een grootse uit eten cultuur. Toch zijn er genoeg restaurantjes te vinden die een Thaise maaltijd, een Mexicaanse hap of iets dergelijks serveren voor iets minder dan 100 Zweedse kronen.

stockholm 030

Dag 4 We hebben in Stockholm de verjaardag van de Koning gevierd bij zijn paleis. Veel millitair vertoon met drumbands en paarden, saluutschoten, en balkon scenes.

stockholm 004

Onze overnachting was aan boord van een boot die omgebouwd was tot bed and breakfast. Kleine hutten met stapelbedden en een eigen douche en toilet. We zijn in allerlei wijken geweest. De een met dure winkelstraten, de ander met het koninklijke paleis, maar ook een kunstenaarswijk en hebben ook de Wasa bezocht.

Dag 5

dsc_0502

 

Een VOC achtig schip wat net na de uitvaart in 1628 al zonk voor de kust. Het heeft 333 jaar geduurt voordat het schip naar boven gehaald is en nu tentoongestelt staat in een prachtig museum. Veel uitleg over alle facetten van het schippersleven uit die tijd en de reden waarom het schip zonk. Na het bezoek aan het museum koffie gedronken in een ” strandtent” voor juppies.

dsc_0515

 

Daarna de stad weer uitgereden op weg naar de volgende bed and breakfast in de buurt van Karlstad. Eerst over de snelweg en geregeld ook de leuke stuurweggetjes of de onverharde paden opgezocht. Af en toe ging het wel erg hard over de smalle stuurweggetjes met 110 km/u als ondergrens. Het benzine verbruik ligt dan dichter bij de 1:10 dan de 1:12 die we eerder haalden.

De Zweden zijn helemaal gek van de oude Amerikaanse auto’s. We kwamen ze geregeld tegen onderweg. In het weekend verzamelen ze ergens om hun aanwinst te showen en om geheel in de Elvis stijl achter het stuur te kruipen om op de openbare weg burnouts te trekken met hun hotrods.

landskrona-003

Bij deze bed and breakfast hadden ze ook een theater. Ze hielden er 6 paarden en hadden een prachtige wandeling in de buurt. Langs beekjes, tussen de weilanden door, met bruggetjes over de afrasteringen van de weilanden, over ongebaande wegen.

Benzine tanken deden we dagelijks. In Zweden is dit kostelijk vocht nog prijziger dan in Nederland. Ook de alcohol wordt duur betaald in een restaurant. (+30% accijns) Gelukkig hadden we nog wat ingekocht voordat we de ferry op gingen van TT line. Dat bleek ruimschoots genoeg om de week door te komen.

Dag 6 Van Karlstad naar Landskrona. We zijn via de oostelijke kant van een gigantisch meer naar het zuidwesten gereden. Toen verder langs de kust om daar wat vissersdorpen aan de doen.

Karlstad 022

Het is allemaal wat groener en vlakker. Veel golfbanen langs de snelweg. Landskrona is een mooie stad met de citadel en een goed hotel. Goed geslapen en lekker gegeten.

Landskrona 011

Dag 7 De volgende morgen bij tijds via de brug en tunnel van Malmo naar Kopenhagen. Ook dit is een prachtige stad. In een parkeergarage een Tesla, zeg maar de electrische Lotus, zien staan.

Landskrona 019

Daarna op de markt een kop koffie gedronken en de stad bekeken. Vele oude gebouwen gecombineerd met moderne architectuur. Vele grachten, zoals in Amsterdam, met ook een hippie vrijstaat waar het roken van een stickie wordt getollereerd. Al meer dan 20 jaar bestaat dit mini staatje in Kopenhagen. Graffity, kunst van waardeloze materialen, rasta haar, optredens van rappers en Jamaicaanse muziek zijn wat ingredienten van wat hier te beleven valt. Rondvaart boten vervoeren talrijke mensen door de grachten die versierd zijn met kleurrijke panden alsof je in curacao bent. Almet al een bezoek zeker waard. De verdere reis door Denemarken gaat over de snelweg. Het land is vlak en de Denen rijden veel harder op de snelweg dan de Zweden. Wat grote bruggenover en eenmaal in Duisland naar het Westen afgebogen kom je in een bosrijke omgeving die veel op de Noord Hollandse kust lijkt bij Schoorl of Bergen. Af en toe zie je de zee en riet gedekte villas op de dijk die een prachtig uitzicht bieden op de Noordzee. Met een pont de Elbe overgestoken om zo verder te reizen naar Nederland. Steeds over de binnenwegen “cruizen” we met 80 km/u in de heerlijke zon. De jas is inmiddels uit en de kachel laag gedraaid want de zon is weldadig aan je huid. Nog even een stop voor een ijsje. Aan de overkant van de weg twee grote auto dealers die open zijn. Audi’s met roze grill en roze  19 inch lichtmetaal velgen staan er te wachten op een nieuwe eigenaar. Ook een mazda RX7 met wankelmotor staat in de nabijheid te koop. Ons ijsje is op en de terugreis naar Hardenberg vraagt om een vervolg. In Meppen hebben we de laatste stop voor een Duitse schnitzel om bij Nieuw Schoonebeek het land weer binnen te rijden. Nog twee radar controles te gaan voordat we in Coevorden de N34 opdraaien. Het laatste stukje van 3200 km reizen met twee MX5 jes die elkaar 5 jaar schelen brengt ons op de slotconclusie dat het een feest geweest is om deze vakantie rijdend door te brengen in fantastisch sturende cabrio’s. Een cruise control is een erg fijn attribuut om in te laten bouwen en ook een Garmin navigatie apparaat is onontbeerlijk als je de mooie stuurweggetjes op wilt zoeken. De nieuwere auto is zuiniger dan zijn voorganger en het dak is sneller weg te klappen wat ’s morgens tijdwinst oplevert. De oudere NB fl rijdt fantastisch, maakt een heerlijk geluid bij het optrekken en het door de versnellingen heen jagen en is met zijn zesde versnelling toch heerlijk stil bij 120 km/u op de autobahn. De motor draait dan 3500 toeren.