10 jaar cabriopassie in het Vechtdal

Banner mx5 weblog

10 jaar geleden, bij de oprichting van de mx5 ownersclub Hardenberg, had ik nog geen idee waar het met deze club heen zou gaan. Na vijf jaar waren de contouren duidelijk. Een gezellige club waar we de passie van het open rijden delen maar waar ook aandacht is voor het onderhoud van onze kostbare mobielen. Een tech(nische)dag was van het begin af aan al een van de evenementen. Eerst bij Albert thuis, later bij mij voor de deur, maar bij het groter groeien van de club was een garagebedrijf wenselijk.

In de eerste vijf jaar geen sponsors. Alle evenementen moesten zichzelf kunnen bedruipen. Dat is nog steeds een van onze kernwaarden. Van 3 evenementen in 2009 zijn we gegroeid naar 13 evenementen per jaar. Allen georganiseerd door leden voor andere leden. Dat is waar wij sterk in zijn, leden mobiliseren om ook mee te helpen een evenement te organiseren. Dan krijg je inzicht wat daarbij komt kijken. Het is dan ook niet voor niets dat deze personen met een clubspeld onderscheiden worden. Eerst bij de MX5 ownersclub Hardenberg en nu bij de Cabrio Club Vechtdal. Nu met veel sponsors die het mogelijk maken alle evenementen kostendekkend te organiseren en bij een lustrum eens extra uit te pakken. Hartelijk dank voor jullie bijdragen.

Van 30 leden in 2013 zijn we verder gegroeid naar de 65 leden die we nu hebben.  Bij 13 evenementen in het jaar kunnen we steeds 25 equipes verwelkomen voor een prachtig evenement. Doordat er keuze is, maken de leden vanzelf hun voorkeur bekend bij inschrijving. Door geregeld een enquête in te laten vullen weten we wat er leeft binnen de club.  Robert heeft daar een geweldige planning voor en brengt ook variatie in de evenementen. De ene keer simpel en leuk op routebeschrijving, de andere keer wat moeilijker op bol/pijl.

Vanaf 2013 tot nu toe heeft de website ook grote veranderingen ondergaan. Ook de aanpassing naar de website van de Cabrio Club Vechtdal heeft een winter geduurd, maar was weer volledig operationeel bij de start van het seizoen. Af en toe werd er een pagina aan toegevoegd. Zoals de pagina Techniek. Er kwam een aparte foto opslag bij. Een hele mooie zet van Auke die daarmee de groei van data inperkte voor de echte site en ons een platform verschafte waar veel foto’s en filmpjes te bekijken zijn.

De inschrijvingen, verkoop van polo’s en petten alles is digitaal. Daarmee kunnen we de geldstromen bewaken, en worden alle betalingen geregistreerd. Zo wordt er ook veel tijd gespaard en geven spreadsheets mooie overzichten van inschrijvingen en betalingen.

Met de privacy wetgeving ligt er nog een mooie taak om uitgevoerd te worden. Dat zal de komende maanden aan jullie uitgelegd worden en maatregelen zullen genomen moeten worden om hieraan te voldoen.

Ook hebben we de stap gemaakt naar inschrijving bij de KvK. Een officiële algemene ledenvergadering is er gekomen, kortom de club is gegroeid naar wat hij nou is. Hans heeft veel juridisch werk kunnen verrichten en Harry heeft de laatste vijf jaar de financiën uitstekend beheerd. Dat dit allemaal onder mijn bezielende leiding mocht gebeuren vind ik fantastisch.

Paul Spitvechtdal-logo

 

Airco, het vaak “vergeten”onderhoud

20190606_112112

Het is niet de eerste cabrio met airco waar ik tevergeefs naar een stickertje zoek van het airco onderhoud. Na mijn vakantie in Toscane ben ik ook met mijn NC FL maar naar de airco specialist geweest. Er bleek nog maar een derde van de koelingsvloeistof in te zitten. In een NC hoort 430 gram. Dus na het spoelen is deze hoeveelheid weer aan het systeem toegevoegd. Niet goedkoop maar dan heb je het weer koel voor een Italiaanse tolpoort. Voor je vakantie dus even regelen. Iedere 2 jaar regulier onderhoud zorgt dat je airco optimaal werkt.

Onze wegen scheiden voor even bij de eerste ‘Ladiesride, Manspride’

 

Onder de titel ‘Ladies Ride, Manspride’ introduceerden we zaterdag 15 juni  een nieuw concept binnen ons rittenprogramma. Bij deze eerste editie stapten de dames  bij elkaar in de cabrio voor een eigen rit op routebeschrijving naar Elburg en de heren kropen bij elkaar in de auto voor een bol/pijlrit naar de Gallery in Brummen.

Om 10.00 uur kwamen de cabrio’s aan bij het startpunt in Hattem. Daar stond het koffiebuffet al klaar en kon er een uurtje bijgepraat worden. De heren worden meestal genavigeerd, dus voor een handvol mannen was er wat extra uitleg over het navigeren van een bol/pijlrit. Met de opgedane kennis konden ze vanaf 11.00 uur, evenals alle damesequipes, om de drie minuten van start. De heren richting Wapenveld, de dames richting Zalk.

Op weg naar Brummen
De mannen reden via de IJsseldijk naar Brummen waar bij Gallery Aaldering een grote collectie auto’s tentoongesteld staat. Onderweg genoten ze van de dijkweggetjes en zagen ze ooievaarsnesten, prachtige rietgedekte dijkhuisjes, mooie lanen en het monument ‘Geef de rivier de ruimte’. Tijdens de winterrit van vorig jaar was het hoog water en waren de bomen kaal. Nu volop groen op zo’n zelfde soort foto. In ieder jaargetijde is de natuur weer anders. Dat hebben we wel weer gezien. De eerste cabrio’s kwamen om 12.30 aan bij ’t Kromhout. Dat waren niet de als eerste gestarte auto’s. Dat geeft al aan dat het navigeren soms wat moeilijker was dan bij een rit op routebeschrijving. Kwam dat omdat de rijders nog in moesten spelen op een niet vertrouwde navigator? Het antwoord komt later.

Na de lunch werd Gallery Aaldering bezocht en kreeg iedereen de opdracht de duurste auto te vinden die daar te koop stond. Een uur hebben de mannen op de vier etages hun ogen uitgekeken.  Auto’s van hun favoriete automerk bewonderd én al het andere glimmende hedendaagse ‘beleggingsmaterieel’.

Likkebaardend stonden de BMW fans te kijken naar de Z8. Of naar de prachtig mooi, met leer beklede, dashboards. Of naar de schitterende details van geborsteld aluminium en de prachtige Engelse klassiekers. Of de uitlaten van de Italiaanse supercars. Voor 15.00 uur moesten ze allemaal het pand verlaten hebben voor de terugreis. Via dorpjes als Oene kwamen ze al navigerend op verkeerde wegen terecht. Kwam dat nu door de navigatoren? Deels. De gezelligheid aan boord gaf vaak een vermindering van concentratie op het routeboek, zodat de snel op elkaar volgende aanwijzingen gemist werden. Uiteindelijk is iedereen toch voor 16.30 uur aangekomen op de finishlocatie in Hattem.

Shoppen in Elburg
De dames waren via Zalk en Kampen over andere dijkweggetjes naar Elburg gereden. Daar hebben ze heerlijk geluncht bij hotel De Haas om daarna te shoppen en het overbevolkte stadje te bekijken. Daar hadden ze, zoals verwacht, iets meer tijd voor nodig dan de mannen. Hun terugreis was een half uur korter. Toch kwamen ze allemaal na de mannen binnen op de finishplek.  De een was blij zijn echtgenoot weer te zien, de ander wilde weten hoe het navigeren gegaan was en de derde hoe gezellig het geweest was. De foto’s zeggen genoeg.

We kunnen terugkijken op een bijzonder geslaagd evenement! Herhaling lijkt verzekerd!

Toscane 2019

 

20180323_170727Vorig jaar begonnen de gedachten al vorm te krijgen bij de aanschaf van mijn Mazda Mx5 NC Kaminari met cruise control. Dat zou handig zijn op een langere vakantie naar Toscane. Op de snelweg makkelijk een treintje oppikken die dezelfde snelheid rijdt. Met Robert en Henriette mijn plannen besproken. Zij hadden al eerder een Toscane reis gemaakt en hadden ervaring. In januari hebben we alle overnachtingen geboekt en de reis verder doorgesproken. De Stelvio, de Gavia pass. Dat moest in juni toch wel lukken. Brescia met het Mille Miglia Museum, Toscane en de bloemen riviera waren wat steekwoorden waar we de reis aan opgehangen hebben. Iedere reisdag zo’n 500 km rijden en op verschillende plaatsen meerdere dagen verblijven.

Het eerste verblijf waar we meerdere dagen zouden verblijven lag aan het Gardameer. 2-3 reisdagen daar naar toe gaf ons de kans om ook veel binnen weggetjes te nemen en niet alleen maar op de snelweg te cruizen.  Eerste overnachting was in een hotel in Heidelberg. De tweede in een B&B in het Oostenrijkse Prutz. Vlakbij Landeck, Fiss en Servaus. Bekend van eerdere vakanties. We hebben op de meest bijzondere plekjes geluncht. Zoals op het bospad hieronder.

 

Onderweg zagen we al dat de Gaviapass niets zou worden. Hij was ook uit de Giro gehaald omdat het te gevaarlijk was voor de wielrenners. Pas bij het oprijden van de Stelvio kregen we definitief in de gaten dat die ook niet in zijn geheel genomen kon worden. Een kleine teleurstelling. We zijn toch naar het hoogst bereikbare punt gereden om toch iets van het Stelvio gevoel te krijgen. 22 haarspelden konden we naar boven rijden. Daar stond ook een groep Franse Porsches. Een berijder heeft ons op de Stelvio vereeuwigd. Verschillende bergmarmotten kwamen ons begroeten. Bijzonder dat we deze daar ook konden aanschouwen.

Toen zijn we weer afgedaald en doorgereden naar Limone aan het Gardameer. Prachtige plaats met leuke winkeltjes en restaurantjes aan het water. Op de tweede dag zijn we naar een plateau gereden zodat we het Gardameer van boven konden bekijken. Bij terugkomst van de rit konden Robert en ik nog een verfrissende duik in het zwembad nemen.

Op weg nar Toscane hebben we een stop gemaakt in Brescia. De dames om te shoppen, de heren om het Mille Miglia museum te bekijken. We troffen het. Een groep Italiaanse BMC rijders zouden zo vertrekken. We hebben de breefing en het vertrek op film kunnen vastleggen. Net zo stoffig als de Mille Miglia in 1927. Er bestonden toen nog geen asfalt wegen. Het museum is prachtig mooi aangelegd in een oud klooster. Alle winnaars, alle automerken zijn er prominent aanwezig en er is ook een hele kledinglijn te koop. Vitrines van allerlei sponsors met dure klokjes of andere accesoires. Oude tankstations, werkplaatsen ademen de sfeer uit van de jaren 50. Water uit de kraan krijg je door op een voetpedaal op de grond “gas te geven”. Het kan niet toepasselijker.

 

In Toscane zouden we 4 dagen verblijven. Dat was op een wijn/ Olijfolie boerderij in het Ghianti gebied. Met zwembad, jacouzie en prachtig gelegen in de bergen boven Regello. De naam Podere Piana. Iedere dag heerlijk sturen door al die bochtjes zelfs voor de boodschappen of het avondeten. Een top verblijf waar we graag €100 per nacht voor over hadden met zijn vieren. Dagelijks hebben we gezwommen en in de jacoucie gezeten of een drankje gedronken op de ligbedden naast het zwembad. Twee van de vier avonden hebben we zelf Italiaans gekookt. De andere twee sfeervol getafeld bij 1250 in Regello en bij Fattone degli Usignoli in San Donato. Een prachtig hotel met goed restaurant, sportvelden, een amphitheater en een sfeervolle ambiance. Robert en Henriëtte hadden hier al eens met Auke en Femmy gelogeerd.

Florence is een stad die je zeker moet bekijken. Met de Ponteveggio, de cathedralen van de Medici, zijn herinnering aan vele grote Italiaanse schilders en uitvinders, de machtige vergezichten. Onvergetelijk was het.

 

Van Toscane reden we richting Pisa om naar de bloemen Rivièra te gaan. Lucca is een bijzondere plaats met Citadell. Goed voor een volgend bezoek. Onderweg een tussenstop in de Italiaanse Rivièra. Op de pier hebben we de lunch op gegeten. De Maserati’s en Jaguars zijn talrijk op de lange stroken parkeerplaats. De strandstoelen staan al te wachten op de eerste golf van bezoekers aan deze 7 km lange stranden. Cinq Terra zijn 5 prachtig mooie dorpen die met de trein goed bereikbaar zijn. Kleurrijk liggen ze tegen de berghellingen omhoog, hebben een klein haventje, mooie stranden, en wandelpromenades. Met de trein is het 5 minuten rijden om in het volgend dorp te komen. De trein rijdt grotendeels door tunnels, dus een mooi uitzicht heb je niet echt. Soms kun je een glimp opvangen als de tunnels even doorbroken worden. In Riomaggiore, als ik het goed heb,  hebben we ervaren wat het is om tegen de berghelling te wonen. Smalle straatjes met hoge trappen waar je iedere keer overheen moet om weer thuis te komen. Het lijkt mij niets. De vergezichten vergoeden veel. Monterrosso heeft een groot strand en een oude stadskern met een kasteel en uiteraard een haventje. In Moneglia verbleven we drie dagen. Prachtig uitzicht op zee. Ons appartement had een ruim balkon en dat gaf de mogelijkheid om ook buiten te eten. Het echte vakantie gevoel.

De langste etappe was van de Bloemenrivièra naar Duitsland. 680 km waar we inclusief stops 10,5 uur over gedaan hebben. Tolpoorten, bochtige snelwegen, wegopbrekingen en regen waren daar de oorzaak van. Talloze tunnels waar het geluid van je uitlaat als muziek in je oren klinkt. Zeker als je achter een Aston Martin de Gothard tunnel in rijdt. Talloze klassiekers en sportwagens op de parkeerplaatsen langs de snelweg in Zwitserland. We waren blij dat we in Duitsland weer eens wat anders dan Italiaans konden eten. Robert en Henriette hebben zich tegoed gedaan aan een currywurst (XXL)

Het NH hotel in Weinheim was een heerlijke verrassing waar het goed toeven was na zo’n lange reis. Dat ondervonden ook de hockeyploegen van Ierland en Duitsland die daar onder gebracht waren, ruime kamers, met bad en toilet, TV zodat we de GP van Canada en de finale van de Nationsleague konden zien en een bar waar we nog een afzakkertje konden nemen voor het slapen gaan.

De laatste etappe weer naar huis begon dicht. Tegen 11.00 was het droog en konden de kappen naar beneden. Naast snelweg hebben we toen ook voor de binnen weggetjes gekozen om niet alleen kilometers te maken maar ook te genieten. Onderweg vonden we ook een gezellige lunchlokatie. Voor Keulen hebben we de cabrio’s weer de snelweg opgestuurd om voor 18.00 uur weer in Hardenberg te zijn. Een afsluitend etentje bij de Chinees en wat napraten gaf ons weer een dankbaar gevoel veilig thuis te zijn.

3600 mooie kilometers sturen. Prachtige onderkomens met zwembad en uitzicht. Heerlijk Italiaans gegeten. Mooie plaatsen bezocht. Mille Miglia museum is zeker een aanrader. Evenals Podere Piana net onder Florence in Regello. Met de Mazda Mx5 NC uit 2011 reed ik bijna 1 op 15 gemiddeld. Dat een BMW 3.0 meer consumeert mag duidelijk zijn. 1:12. In Duitsland en Oostenrijk is de benzine het goedkoopst. Italie en Zwitserland zitten op het nivo van Nederland met de benzine prijzen.

 

Veel positieve reacties op onze reis gekregen. Meerdere leden willen dit ook gaan doen. Maak je nu zelf ook zo’n mooie reis met cabriovrienden, stuur je verslag dan op naar de redactie. Dan worden meerdere leden enthousiast om ook zoiets te ondernemen.

Tot net niet boven Groningen en volop genieten eronder in afwisselende rit

Het is de ‘vroege ochtend’ van zaterdag 25 mei . Tussen 9.30 uur en 10.15 uur verzamelen zich 23 equipes bij  McDonald’s in Assen om deel te nemen aan de ‘Tot net niet boven Groningen rit’. De hemel is deze ochtend bedekt met een grijze sluier van wolken, maar het is droog. In ieder geval een mooie opkomst om er weer een gezellige dag van te maken.

Door een onhandige actie met de autosleutel moet rituitzetter Robert hals over  kop een ‘koeriersdienst’ uitvoeren tussen Assen en Hardenberg en vice versa. De overige deelnemers vermaken zich ondertussen prima onder het genot van een kopje koffie, thee of cappuccino. Gelukkig zijn Robert en Bart op tijd terug om zelf ook nog mee te kunnen doen aan de rit.

Om 10:15 uur wordt de briefing gedaan door Harry, waarna de eerste equipe op pad wordt gestuurd door Han. Hij is duidelijk in z’n element in de functie van starter.

Frisjes

Het is met 15 graden bepaald niet warm als de rit ons voert door het Nationaal Park Drentsche Aa. Veel klinkers glijden onder de wielen door. Gelukkig hebben de deelnemers zich goed voorbereid en zich warm ingepakt om de rit toch met de kap open te kunnen rijden. We rijden door  een prachtig coulisselandschap met houtwallen, heidevelden en brinkdorpen. Zo worden leuke brinkdorpjes als Anloo, Anderen en Gasteren aangedaan. De zaterdagmorgenrust wordt in deze dorpen even verstoord door het passeren van de vele cabrio’s. Via Oude Molen, Zeegse en Tynaarlo gaan we in noordelijke richting.  Opvallend is dat we op deze wegen ook veel MG’s tegenkomen. Blijkbaar zijn deze ook in clubverband een toerrit aan het rijden door dit gebied.

P1080934

Oponthoud

Een deel van de groep, zo’n 10 auto’s, wordt tussen Tynaarlo en Glimmen een half uur opgehouden door een wegafzetting. Er vindt een Molukse herdenking van de treinkaping bij De Punt plaats. Het oponthoud is van dusdanige duur, dat deze groep een erg mooi deel van de route misloopt. Er wordt direct koers gezet naar Haren voor de lunch.

P1080945

De Onlanden
De overige deelnemers zijn dit punt, De Punt dus, al eerder al voorbij gereden en krijgen gelukkig nog niet te maken met het oponthoud. Zij rijden dan ook  naar Eelde en via wat omzwervingen langs Peize en De Pol, door natuurgebied “De Onlanden”. Dit gebied wordt beheerd door Natuurmonumenten. Dichtbij de stad Groningen ligt dit natuurgebied van circa 3.500 aaneengesloten voetbalvelden groot, met ruige hooilanden, moerasbos en volop ruimte voor overtollig water. Bij langdurige, hevige regenval zorgt dit gebied ervoor dat de stad-Groningers droge voeten houden. De uitkijktoren die we passeren biedt op 26 meter hoogte een schitterende uitzicht: over De Onlanden, op de skyline van Groningen, op de vele moerasvogels en de bijzondere grazers. Het moerasachtige gebied is een paradijs voor veel vogelsoorten. De hier veel voorkomende grote zilverreiger is onbetwist het icoon van De Onlanden. Ook de otter is een graag geziene gast in De Onlanden. Dit prachtige zoogdier voelt zich hier prima thuis.

Lunchlocatie
Bij lunchlocatie ‘De Rietschans’ aan het Paterswoldse Meer in Haren komt de groep weer bij elkaar. Hier wordt in een mooie zaal met prachtig uitzicht over het meer, gezamenlijk de lunch genuttigd. Ook de nieuwe leden Harrie en Annie die voor de eerste keer meerijden, genieten zichtbaar van de gezelligheid binnen onze club.

De zon!

Na de lunch wordt de route vervolgd over een prachtig weggetje langs het Paterswoldse Meer, de Hoornse Dijk. Fietsers en wandelaars zijn soms zichtbaar wat minder geamuseerd over het voorbij rijden van de cabrio’s. Ondertussen breekt de hemel open en begint de zon zich wat meer te laten zien. Via Haren met zijn prachtige statige herenhuizen, gaat het verder door Onnen (met obstakels op de weg), Noordlaren en Midlaren naar het altijd drukke Zuidlaren. Bij het uitrijden van Zuidlaren wordt bij de laatste rotonde linksaf geslagen om van daaruit de Drentsche Aa weer in te rijden. Enkele kilometers verderop hebben Robert en Bart zich al gestationeerd voor een snackstop met prachtig uitzicht over de heidevelden rondom het Schipborgse Diep.

Intussen schijnt de zon nog uitbundiger en maken de warme bovenkleren plaats voor blote armen. Kees was overigens vanaf het begin af aan al overtuigd van het feit dat het een mooie dag zou worden en had bij de start van de rit zijn korte broek al aan…………

Boomkroonpad
Via het prachtige landschap rondom Anloo en Eext duiken we vervolgens het bos in bij Boswachterij Gieten voor een tussenstop bij het boomkroonpad.

Hier kunnen de liefhebbers de toren beklimmen om  te genieten van het uitzicht over de boomtoppen. In groepen wordt de route vervolgens vervolgd naar de eindlocatie, pizzeria ‘Da Peppino’ in Gasselte. Met elkaar wordt, onder het genot van een drankje, op het terras genoten van de zon. Last but not least worden de deelnemers door Robert ook nog getrakteerd op een prijsvraag, om te testen of ze de afgelopen dag ook nog een beetje hebben opgelet. Uiteindelijk blijken Bert en Ettjen dit het beste te hebben gedaan, dus gaan zij aan de haal met de eerste prijs.

Al met al kunnen opnieuw een geslaagd evenement  voor de leden van onze club.

Klik HIER voor een uitgebreidere foto-impressie van dit evenement.

Bloembollenrit onder een vrolijk schijnend zonnetje

Onder prachtige zonnige omstandigheden verzamelen 18 cabrio’s zich  zaterdag 11 mei bij Het Wapen van Ens in de Noordoostpolder. Daar drinken we koffie met de vijf gastequipes die vandaag komen kennismaken met de club. Ze nemen verschillende BMW’s mee, evenals een Porsche Boxter GTS.

Om 10.15 uur verwelkomt Harry alle deelnemers om direct daarna te starten. Iedere 2 minuten mag er een equipe van start om vervolgens over de kaarsrechte wegen in de polder te sturen. Her en der zijn  er nog een paar bollenveldjes over en verder kunnen we genieten van de leuke dorpjes, de Oostenrijkse houten huisjes, de blik over het water, de windmolens op de dijk en de kenmerkende boerderijen.

De lunch is goed verzorgd en na de lunch gaan we nog twee keer de auto uit om een monument in Schokland te bekijken bij het voormalige haventje én bij het strandje van Schokkerhaven. Daar staat ook weer een hapje en een drankje klaar voor alle deelnemers. Tegen 16.00 uur komen we weer aan bij Het Wapen van Ens voor het afscheidsdrankje.

Veel kilometers, veel lol en vooral veel zon tijdens gezellige Meerdaagse 2019

 

20190420_100207Maandagavond 22 april. Na een heerlijke maaltijd nemen zes equipes van de Meerdaagse rond de klok van half tien afscheid. In een aantal gevallen zelfs emotioneel afscheid. Vier dagen lang zijn we met elkaar opgetrokken. In de loop van deze vierde en laatste dag is er langzaam maar zeker afscheid van elkaar genomen. De eerste duo’s haken af in Vaals, bij het Drielandenpunt. De lunch vormt daar de laatste complete sessie; daarna begint de afvalrace. Maar daar ging veel aan vooraf!

Vrijdag 19 april. Drie dagen eerder begint het avontuur bij de Ugchelse Berg. Om 10 uur is de club van 23 personen compleet. In 12 cabrio’s wordt begonnen aan een meerdaagse die ons door maar liefst vier landen zal voeren. We beginnen (natuurlijk) in eigen land. En dat valt al niet tegen. Frank en Marjan hebben vanaf het begin een fantastische route uitgezet, waarin het natuurschoon ons bijna letterlijk om de oren vliegt evenals een aaneenschakeling van aspergevelden waar de oogst in volle gang is. De eerste stop is in Ospel. Lunchpauze mét kroket. Verzadigd en verkwikt wordt het vervolg van de reis ingezet. In een lange rij met cabrio’s van slechts vier merken (Mazda, BMW, Volvo en Mercedes) weten we wel de aandacht op ons te vestigen. Dat zal de komende dagen ook zo blijven!!!!

 

 

Love is in the air
We stoppen enige tijd later voor een rivier, waar we met een pontje over moeten steken. Dat duurt een paar sessies, want tegelijk kan niet en er willen ook heeeeel veeeeel fietsers mee.

 

 

Als we allemaal aan de overkant zijn, wordt koers gezet naar Kasteel Vaalsbroek. Daar wacht ons een aangename verrassing: onze toporganisatie heeft ervoor gezorgd dat de hele binnenplaats door ons als parkeerplaats mag worden gebruikt.  Wat een luxe en wat een mooi gezicht! Carla en Jan weten meteen waar ze hun gouden huwelijksfeest gaan houden. Dat inspireert anderen dan weer tot liefdevolle ‘bordesscènes’: er wordt wat afgezoend. We sluiten af met een groepsfoto. Maar niet  voordat we van een kop koffie of thee met, natuurlijk, echte Limburgse vlaai hebben genoten.

 

Polonaise

Na enkele honderden kilometers rijden arriveren we op onze bestemming: Hotel Am Park in Stadtkyll. Na een snelle opfrisbeurt snellen we ons naar het buffet om nog even voor de inwendige mens te zorgen. Daarna nokken de meeste ‘daklozen’ af naar hogere sferen. Een kleine, maar o zo leuke, groep vermaakt zich beneden nog met een glaasje (of twee, drie, vier, vijf…) Hoteleigenaar Johan verhoogt de feestvreugde met zang. Een wat saaie groep met senioren wordt door ons wakker geschud, als wij de polonaise inzetten en uit volle borst mee’zingen’. En zo wordt het toch nog gezellig…….

 

Van roofvogels tot Vogelsang
Zaterdag 20 april
gaat het na een, voor de meesten, goede nachtrust én een smaakvol ontbijt richting de Oleftalsperre, een enorme stuwdam. We verblijven er een ‘stief kwartiertien’ en gaan door naar het roofvogelstation Hellenthal. De Adler-Express staat al klaar voor ons ‘schoolreisje’ en we maken een rondrit die eindigt bij een spectaculaire roofvogelshow. Een leuke stop!

 

In onze fraaie bolides rijden we naar Monschau. Daar is tijd om te lunchen. Hoewel besproken, is er toch niet op ons gerekend, waarop het voorstel wordt gedaan allemaal hetzelfde te bestellen. Dat hadden velen van ons blijkbaar niet begrepen…… Hoe dan ook, het wordt een smakelijke lunch. Tijd om verder rond te kijken is er jammer genoeg niet, dus op naar Ordensburg Vogelsang, een voormalig opleidingskamp van de SS. Een prachtig complex, waar we de tijd naar keus doorbrengen met een wandeling, een bezoek aan een van de exposities en/of een lekker uitgebreid ‘terrasje pakken’. De batterij is weer opgeladen  voor de ‘thuisreis’ naar Stadtkyll. Frank en Marjan hebben daar in restaurant Alt Stadtkyll een heerlijk menu geregeld. We genieten van lekker eten met een drankje en van leuke onderlinge gesprekken. De gezelligheid wordt door de meesten voortgezet in het hotel, waar zowaar nog even geëzeld wordt. En waar Hans uit handen van Inge het naambord van z’n eigen bocht in ontvangst mag nemen: de Hans Takken Bocht. Een hilarisch moment met een knipoog naar de ‘Nieuwjaarsrit’ van januari.

 

Blessures
Zondag 21 april blijkt dat we het noodlot hebben getart met ‘ons ezelen’. Want tijdens een van de eerste stops op zondag is Anneke met haar bloemetjesjurk ineens erg aantrekkelijk voor een hongerige ezel. Die hapt haar spontaan in de buik. Iets minder prettig! De beet heeft gelukkig niet heel veel impact, maar laat wel z’n sporen na. Intussen is de verbanddoos ook al uit de auto gehaald voor Carla. Zere knie! Die wordt vakkundig verbonden door Angelet, waarbij Hans voorstelt om er maar een spalk aan toe te voegen. Het leidt (opnieuw) tot hilarische situaties.

IMG-20190420-WA0013

 

Culinair en Cultuur
De verstandigen onder ons zijn intussen de prachtige omgeving aan het verkennen en zien vanaf een fraaie uitkijktoren niet  alleen  drie vulkaanmeren, maar ook onze lunchlocatie al liggen. Dat is dan ook de volgende bestemming. Strammer Max en Currywurst met pommes gaan er wel in, evenals Apfelstrüdel mit Sahne und Eis. Daarna gaat het richting Luxemburg. Met meteen een tankstop (1,26 euro!!!!!!) en volgetankt naar Clervaux. Nadat iedereen een parkeerplekje heeft gevonden gaat de groep gescheiden op pad: er zijn er die kiezen voor een terras, anderen gaan naar de basiliek en een aantal bekijkt een fototentoonstelling in de burcht.

 

We verlaten Luxemburg en gaan de grens over, terug naar het ‘land van Suske en Wiske’ voor het diner. Dat wordt met veel enthousiasme genuttigd bij restaurant Terminus in Amel. GENIETEN!!!!!!!!! Dakloos keren we in het donker terug naar Stadtkyll. Wat zijn de weergoden ons toch enorm goed gezind. Dat zullen  we wel verdiend hebben!!!!!

 

Huiswaarts
Maandag 22 april
. Inpakken, betalen en wegwezen!!!! Vertrek om 10 uur precies. Maar niet nadat Frank en Marjan door onze voorzitter Harry even flink in het zonnetje worden gezet. Met veel dankwoorden en enkele flessen met heerlijke likeur. En natuurlijk met een klaterend applaus van ons allemaal, want wat hebben ze er een fantastisch weekend van gemaakt. Met veel, heel veel  kilometers, een routemap die aan toeval niets te wensen overlaat en een prachtig (magnetisch) routebordje voor op de cabrio’s!

 

En er is ‘more to come!’ Bepakt en bezakt vertrekken we naar Vaals. Het is de bedoeling (weer) achter elkaar aan te rijden, maar in no time ligt de  hele boel uit elkaar. Verdeeld komen we aan bij het Drielandenpunt. Enkele overdreven fitte ‘daklozen’ beklimmen daar de uitkijktoren en menigeen laat zich ‘voor het nageslacht vereeuwigen’ op het beroemde Drielandenpunt. Na de lunch haken vijf equipes af en vertrekken huiswaarts. De overige zeven zetten de meerdaagse nog even voort om via Schinveld (plaspauze), Nettetal (ijs, bier, ijskoffie en Radler) en Emmerich te eindigen in Beekbergen. Daar zwaaien de diehards ook nog even Anja en Cathrien uit en met een goed gevulde maag vertrekken de laatste equipes rond half tien huiswaarts.

 

Tot slot: Frank en Marjan, nogmaals superbedankt voor de organisatie van dit bijzonder mooie en leuke weekend. Wat fijn ook dat jullie zo’n enorm goed contact hebben met Piet Paulusma……….. Het was te merken!

Namens de hele Meerdaagse-ploeg: Margré en AnjaDSC_0443 (2)

 

Foto’s en video: Eldert, Kees, Paul, Anja  e.v.a.

 

 

 

 

 

 

Techdag groot succes

 

Sinds jaren, komen op de techdag, velen mannen en vrouwen bij elkaar om de opening van het cabrio seizoen te vieren. Ook de cabrio’s die binnen overwinterd hebben zijn dan de stalling weer uit en de eigenaren laten hun auto’s dan graag even inspecteren op de brug. Dit jaar zijn we te gast bij autobedrijf Misker in Hardenberg. Bram heeft deze vestiging vorig jaar over kunnen nemen van de Europa garage en doet hier de verkoop en het onderhoud van Ford, maar ook van Mazda’s uit de regio.

20190322_134907

Ieder jaar komen leden met hun nieuwe aankoop even langs om deze aan de andere leden te laten zien en even onder een bakje koffie bij te praten terwijl de dames de ochtend dan gebruiken voor een eigen activiteit. De vijvertuinen van Ada Hofman geven veel inspiratie om ook je eigen tuin weer eens aan te pakken.

Kevin was er met een nieuwe Infinity en Gerjan met een nieuwe NC roadster coupe.

Ada Hofman tuinen

Verder kunt U polo’s en petten van de club aanschaffen, een balpen of een lampje scoren, stickers op je cabrio of kentekenplaat aan laten brengen, een poets clinic volgen, je doffe lampen weer helder maken of ervaringen met anderen delen.

Rond lunchtijd komt het hele gezelschap vaak weer bijeen om daarna af te sluiten met een leuke rit in de regio en tot slot een ijsje te eten bij Ekkelenkamp in Ommen.

Hier de eerste sfeerimpressie van de dag.

Ook Karel was er als nieuw lid met zijn nieuwe Saab Aero. Prachtige wagen. De bodems van verschillende cabrio’s is ontroest en in de tectyl gezet. Paul heeft krasjes weg gepoetst van zijn NA en heeft de cabrio voorzien van clubstickers. Ook kan hij nu met een clubpet op in zijn cabrio rijden. Ook Karel heeft een clubpet, wat zuignapjes om rittenschildjes te bevestigen gekocht, en een sticker op zijn kentekenplaat gekregen. Han heeft zijn koplampen weer gepoetst, Ko nummerplaatverlichting in orde gebracht, Paul zijn bodem getectyleerd, Gerjan zijn bodem getectyleerd. Nadat iedereen tevreden de werkplaats weer verlaten had werd er in de showroom geluncht. Om 14.00 uur sloten de laatste dames weer bij het gezelschap aan en konden we een ritje maken in de omgeving. Bruchterveld, Duitsland, Langeveen, de Pollen, Westerhaar, Den Ham, de stuw van Junne waren de dorpjes onderweg. Als bezienswaardigheden noem ik hier de smalle grens- overgangen, De langgerekte dorpen, de prachtige Twentse boerderijen, de smalle watertjes waar we langs gereden zijn, de ezelfarm, de nieuwe stuw bij Junne. De Vecht is daar nu ook voor kleinere boten bevaarbaar. Het ijsje bij de Ekkelenkamp smaakte heerlijk en daarmee was het cabrio seizoen weer voor geopend verklaard.

Ook NC’s kunnen roesten

Autoweek had eind februari 2019 een artikel over de roestvorming bij Mazda MX5 NC’s. Het is bekend dat de dorpels van de NA en NB goed in de gaten gehouden moeten worden en dat de slechte afwatering van de softtop daar oorzaak van kan zijn. Ook bij de NC is de beplating aan de onderzijde (hitte schildjes en zo) vaak bedekt met een laagje roest. Dat is niet zo kwalijk. Bekijk wel allerlei lassen aan de onderzijde en in de achterklep. Puntlasjes in de achterklep zijn vaak de oorzaak van roestvorming. Bij mijn Kaminari van 2011 is de binnenkant van de achterklep bij aflevering opnieuw gespoten. Gelukkig doe ik bij al mijn cabrio’s alle holle ruimtes zelf met ML tectyl. Achter de rubbers van de raamstijl vind je soms ook roest. De Kaminari was daar al met ML gehandeld. Dat duidt op een goede eerste eigenaar, die daar al zorg aan heeft laten besteden. Hou de afwateringskanaaltjes goed schoon en bekijk de onderkant van je cabrio jaarlijks op de brug. Wat borstelen met een staalborstel en tectyl aanbrengen en je kunt er weer een jaar tegen. Zie ook de andere artikelen op deze site onder Techniek.