Tot net niet boven Groningen en volop genieten eronder in afwisselende rit

Het is de ‘vroege ochtend’ van zaterdag 25 mei . Tussen 9.30 uur en 10.15 uur verzamelen zich 23 equipes bij  McDonald’s in Assen om deel te nemen aan de ‘Tot net niet boven Groningen rit’. De hemel is deze ochtend bedekt met een grijze sluier van wolken, maar het is droog. In ieder geval een mooie opkomst om er weer een gezellige dag van te maken.

Door een onhandige actie met de autosleutel moet rituitzetter Robert hals over  kop een ‘koeriersdienst’ uitvoeren tussen Assen en Hardenberg en vice versa. De overige deelnemers vermaken zich ondertussen prima onder het genot van een kopje koffie, thee of cappuccino. Gelukkig zijn Robert en Bart op tijd terug om zelf ook nog mee te kunnen doen aan de rit.

Om 10:15 uur wordt de briefing gedaan door Harry, waarna de eerste equipe op pad wordt gestuurd door Han. Hij is duidelijk in z’n element in de functie van starter.

Frisjes

Het is met 15 graden bepaald niet warm als de rit ons voert door het Nationaal Park Drentsche Aa. Veel klinkers glijden onder de wielen door. Gelukkig hebben de deelnemers zich goed voorbereid en zich warm ingepakt om de rit toch met de kap open te kunnen rijden. We rijden door  een prachtig coulisselandschap met houtwallen, heidevelden en brinkdorpen. Zo worden leuke brinkdorpjes als Anloo, Anderen en Gasteren aangedaan. De zaterdagmorgenrust wordt in deze dorpen even verstoord door het passeren van de vele cabrio’s. Via Oude Molen, Zeegse en Tynaarlo gaan we in noordelijke richting.  Opvallend is dat we op deze wegen ook veel MG’s tegenkomen. Blijkbaar zijn deze ook in clubverband een toerrit aan het rijden door dit gebied.

P1080934

Oponthoud

Een deel van de groep, zo’n 10 auto’s, wordt tussen Tynaarlo en Glimmen een half uur opgehouden door een wegafzetting. Er vindt een Molukse herdenking van de treinkaping bij De Punt plaats. Het oponthoud is van dusdanige duur, dat deze groep een erg mooi deel van de route misloopt. Er wordt direct koers gezet naar Haren voor de lunch.

P1080945

De Onlanden
De overige deelnemers zijn dit punt, De Punt dus, al eerder al voorbij gereden en krijgen gelukkig nog niet te maken met het oponthoud. Zij rijden dan ook  naar Eelde en via wat omzwervingen langs Peize en De Pol, door natuurgebied “De Onlanden”. Dit gebied wordt beheerd door Natuurmonumenten. Dichtbij de stad Groningen ligt dit natuurgebied van circa 3.500 aaneengesloten voetbalvelden groot, met ruige hooilanden, moerasbos en volop ruimte voor overtollig water. Bij langdurige, hevige regenval zorgt dit gebied ervoor dat de stad-Groningers droge voeten houden. De uitkijktoren die we passeren biedt op 26 meter hoogte een schitterende uitzicht: over De Onlanden, op de skyline van Groningen, op de vele moerasvogels en de bijzondere grazers. Het moerasachtige gebied is een paradijs voor veel vogelsoorten. De hier veel voorkomende grote zilverreiger is onbetwist het icoon van De Onlanden. Ook de otter is een graag geziene gast in De Onlanden. Dit prachtige zoogdier voelt zich hier prima thuis.

Lunchlocatie
Bij lunchlocatie ‘De Rietschans’ aan het Paterswoldse Meer in Haren komt de groep weer bij elkaar. Hier wordt in een mooie zaal met prachtig uitzicht over het meer, gezamenlijk de lunch genuttigd. Ook de nieuwe leden Harrie en Annie die voor de eerste keer meerijden, genieten zichtbaar van de gezelligheid binnen onze club.

De zon!

Na de lunch wordt de route vervolgd over een prachtig weggetje langs het Paterswoldse Meer, de Hoornse Dijk. Fietsers en wandelaars zijn soms zichtbaar wat minder geamuseerd over het voorbij rijden van de cabrio’s. Ondertussen breekt de hemel open en begint de zon zich wat meer te laten zien. Via Haren met zijn prachtige statige herenhuizen, gaat het verder door Onnen (met obstakels op de weg), Noordlaren en Midlaren naar het altijd drukke Zuidlaren. Bij het uitrijden van Zuidlaren wordt bij de laatste rotonde linksaf geslagen om van daaruit de Drentsche Aa weer in te rijden. Enkele kilometers verderop hebben Robert en Bart zich al gestationeerd voor een snackstop met prachtig uitzicht over de heidevelden rondom het Schipborgse Diep.

Intussen schijnt de zon nog uitbundiger en maken de warme bovenkleren plaats voor blote armen. Kees was overigens vanaf het begin af aan al overtuigd van het feit dat het een mooie dag zou worden en had bij de start van de rit zijn korte broek al aan…………

Boomkroonpad
Via het prachtige landschap rondom Anloo en Eext duiken we vervolgens het bos in bij Boswachterij Gieten voor een tussenstop bij het boomkroonpad.

Hier kunnen de liefhebbers de toren beklimmen om  te genieten van het uitzicht over de boomtoppen. In groepen wordt de route vervolgens vervolgd naar de eindlocatie, pizzeria ‘Da Peppino’ in Gasselte. Met elkaar wordt, onder het genot van een drankje, op het terras genoten van de zon. Last but not least worden de deelnemers door Robert ook nog getrakteerd op een prijsvraag, om te testen of ze de afgelopen dag ook nog een beetje hebben opgelet. Uiteindelijk blijken Bert en Ettjen dit het beste te hebben gedaan, dus gaan zij aan de haal met de eerste prijs.

Al met al kunnen opnieuw een geslaagd evenement  voor de leden van onze club.

Klik HIER voor een uitgebreidere foto-impressie van dit evenement.

Veel kilometers, veel lol en vooral veel zon tijdens gezellige Meerdaagse 2019

 

20190420_100207Maandagavond 22 april. Na een heerlijke maaltijd nemen zes equipes van de Meerdaagse rond de klok van half tien afscheid. In een aantal gevallen zelfs emotioneel afscheid. Vier dagen lang zijn we met elkaar opgetrokken. In de loop van deze vierde en laatste dag is er langzaam maar zeker afscheid van elkaar genomen. De eerste duo’s haken af in Vaals, bij het Drielandenpunt. De lunch vormt daar de laatste complete sessie; daarna begint de afvalrace. Maar daar ging veel aan vooraf!

Vrijdag 19 april. Drie dagen eerder begint het avontuur bij de Ugchelse Berg. Om 10 uur is de club van 23 personen compleet. In 12 cabrio’s wordt begonnen aan een meerdaagse die ons door maar liefst vier landen zal voeren. We beginnen (natuurlijk) in eigen land. En dat valt al niet tegen. Frank en Marjan hebben vanaf het begin een fantastische route uitgezet, waarin het natuurschoon ons bijna letterlijk om de oren vliegt evenals een aaneenschakeling van aspergevelden waar de oogst in volle gang is. De eerste stop is in Ospel. Lunchpauze mét kroket. Verzadigd en verkwikt wordt het vervolg van de reis ingezet. In een lange rij met cabrio’s van slechts vier merken (Mazda, BMW, Volvo en Mercedes) weten we wel de aandacht op ons te vestigen. Dat zal de komende dagen ook zo blijven!!!!

 

 

Love is in the air
We stoppen enige tijd later voor een rivier, waar we met een pontje over moeten steken. Dat duurt een paar sessies, want tegelijk kan niet en er willen ook heeeeel veeeeel fietsers mee.

 

 

Als we allemaal aan de overkant zijn, wordt koers gezet naar Kasteel Vaalsbroek. Daar wacht ons een aangename verrassing: onze toporganisatie heeft ervoor gezorgd dat de hele binnenplaats door ons als parkeerplaats mag worden gebruikt.  Wat een luxe en wat een mooi gezicht! Carla en Jan weten meteen waar ze hun gouden huwelijksfeest gaan houden. Dat inspireert anderen dan weer tot liefdevolle ‘bordesscènes’: er wordt wat afgezoend. We sluiten af met een groepsfoto. Maar niet  voordat we van een kop koffie of thee met, natuurlijk, echte Limburgse vlaai hebben genoten.

 

Polonaise

Na enkele honderden kilometers rijden arriveren we op onze bestemming: Hotel Am Park in Stadtkyll. Na een snelle opfrisbeurt snellen we ons naar het buffet om nog even voor de inwendige mens te zorgen. Daarna nokken de meeste ‘daklozen’ af naar hogere sferen. Een kleine, maar o zo leuke, groep vermaakt zich beneden nog met een glaasje (of twee, drie, vier, vijf…) Hoteleigenaar Johan verhoogt de feestvreugde met zang. Een wat saaie groep met senioren wordt door ons wakker geschud, als wij de polonaise inzetten en uit volle borst mee’zingen’. En zo wordt het toch nog gezellig…….

 

Van roofvogels tot Vogelsang
Zaterdag 20 april
gaat het na een, voor de meesten, goede nachtrust én een smaakvol ontbijt richting de Oleftalsperre, een enorme stuwdam. We verblijven er een ‘stief kwartiertien’ en gaan door naar het roofvogelstation Hellenthal. De Adler-Express staat al klaar voor ons ‘schoolreisje’ en we maken een rondrit die eindigt bij een spectaculaire roofvogelshow. Een leuke stop!

 

In onze fraaie bolides rijden we naar Monschau. Daar is tijd om te lunchen. Hoewel besproken, is er toch niet op ons gerekend, waarop het voorstel wordt gedaan allemaal hetzelfde te bestellen. Dat hadden velen van ons blijkbaar niet begrepen…… Hoe dan ook, het wordt een smakelijke lunch. Tijd om verder rond te kijken is er jammer genoeg niet, dus op naar Ordensburg Vogelsang, een voormalig opleidingskamp van de SS. Een prachtig complex, waar we de tijd naar keus doorbrengen met een wandeling, een bezoek aan een van de exposities en/of een lekker uitgebreid ‘terrasje pakken’. De batterij is weer opgeladen  voor de ‘thuisreis’ naar Stadtkyll. Frank en Marjan hebben daar in restaurant Alt Stadtkyll een heerlijk menu geregeld. We genieten van lekker eten met een drankje en van leuke onderlinge gesprekken. De gezelligheid wordt door de meesten voortgezet in het hotel, waar zowaar nog even geëzeld wordt. En waar Hans uit handen van Inge het naambord van z’n eigen bocht in ontvangst mag nemen: de Hans Takken Bocht. Een hilarisch moment met een knipoog naar de ‘Nieuwjaarsrit’ van januari.

 

Blessures
Zondag 21 april blijkt dat we het noodlot hebben getart met ‘ons ezelen’. Want tijdens een van de eerste stops op zondag is Anneke met haar bloemetjesjurk ineens erg aantrekkelijk voor een hongerige ezel. Die hapt haar spontaan in de buik. Iets minder prettig! De beet heeft gelukkig niet heel veel impact, maar laat wel z’n sporen na. Intussen is de verbanddoos ook al uit de auto gehaald voor Carla. Zere knie! Die wordt vakkundig verbonden door Angelet, waarbij Hans voorstelt om er maar een spalk aan toe te voegen. Het leidt (opnieuw) tot hilarische situaties.

IMG-20190420-WA0013

 

Culinair en Cultuur
De verstandigen onder ons zijn intussen de prachtige omgeving aan het verkennen en zien vanaf een fraaie uitkijktoren niet  alleen  drie vulkaanmeren, maar ook onze lunchlocatie al liggen. Dat is dan ook de volgende bestemming. Strammer Max en Currywurst met pommes gaan er wel in, evenals Apfelstrüdel mit Sahne und Eis. Daarna gaat het richting Luxemburg. Met meteen een tankstop (1,26 euro!!!!!!) en volgetankt naar Clervaux. Nadat iedereen een parkeerplekje heeft gevonden gaat de groep gescheiden op pad: er zijn er die kiezen voor een terras, anderen gaan naar de basiliek en een aantal bekijkt een fototentoonstelling in de burcht.

 

We verlaten Luxemburg en gaan de grens over, terug naar het ‘land van Suske en Wiske’ voor het diner. Dat wordt met veel enthousiasme genuttigd bij restaurant Terminus in Amel. GENIETEN!!!!!!!!! Dakloos keren we in het donker terug naar Stadtkyll. Wat zijn de weergoden ons toch enorm goed gezind. Dat zullen  we wel verdiend hebben!!!!!

 

Huiswaarts
Maandag 22 april
. Inpakken, betalen en wegwezen!!!! Vertrek om 10 uur precies. Maar niet nadat Frank en Marjan door onze voorzitter Harry even flink in het zonnetje worden gezet. Met veel dankwoorden en enkele flessen met heerlijke likeur. En natuurlijk met een klaterend applaus van ons allemaal, want wat hebben ze er een fantastisch weekend van gemaakt. Met veel, heel veel  kilometers, een routemap die aan toeval niets te wensen overlaat en een prachtig (magnetisch) routebordje voor op de cabrio’s!

 

En er is ‘more to come!’ Bepakt en bezakt vertrekken we naar Vaals. Het is de bedoeling (weer) achter elkaar aan te rijden, maar in no time ligt de  hele boel uit elkaar. Verdeeld komen we aan bij het Drielandenpunt. Enkele overdreven fitte ‘daklozen’ beklimmen daar de uitkijktoren en menigeen laat zich ‘voor het nageslacht vereeuwigen’ op het beroemde Drielandenpunt. Na de lunch haken vijf equipes af en vertrekken huiswaarts. De overige zeven zetten de meerdaagse nog even voort om via Schinveld (plaspauze), Nettetal (ijs, bier, ijskoffie en Radler) en Emmerich te eindigen in Beekbergen. Daar zwaaien de diehards ook nog even Anja en Cathrien uit en met een goed gevulde maag vertrekken de laatste equipes rond half tien huiswaarts.

 

Tot slot: Frank en Marjan, nogmaals superbedankt voor de organisatie van dit bijzonder mooie en leuke weekend. Wat fijn ook dat jullie zo’n enorm goed contact hebben met Piet Paulusma……….. Het was te merken!

Namens de hele Meerdaagse-ploeg: Margré en AnjaDSC_0443 (2)

 

Foto’s en video: Eldert, Kees, Paul, Anja  e.v.a.

 

 

 

 

 

 

Zomeravondrit verrassend beloond met zonsondergang als ‘kers op de taart’

Maar liefst 24 equipes staan zaterdag 18 augustus om 18.00 uur aan de start voor de Zomeravondrit. Tussen kwart over vijf en half zes arriveren de deelnemers bij de startlocatie, de parkeerplaats van Boer Staphorst. De zon laat weliswaar verstek gaan, maar het is heerlijk weer en dat betekent niet minder heerlijk dakloos rijden.

De sfeer zit er vanaf het begin goed in. Niet op de laatste plaats, omdat de jarige Anita daadwerkelijk strálend jarig is en de felicitaties van ons allemaal in ontvangst mag nemen.

Dat heeft ze ook wel verdiend, want de Cabrio Cluppers krijgen vandaag duidelijk voorrang boven de eigen familie en vrienden: die mogen morgen op visite komen!!!! Dat resulteert natuurlijk ook in een ware zanghulde afgesloten met een driewerf ‘hoera, hoera, hoera’.

‘Horsten’
Na de koffie met wraps, die gemaakt zijn door rituitzetter Anja én bijzonder in de smaak vallen, vertrekt de eerste groep even na zessen voor het eerste deel van de rit. Er wordt gereden in groepjes van vier of vijf auto’s.

 

Staphorst verdwijnt al snel in de achteruitkijkspiegels en via een  aantal binnenweggetjes (waarbij enkelen van ons nog een paar fietsende dames, gekleed in Staphorster klederdracht ‘ontmoeten’) komen we in Punthorst en verdwijnen daarna al snel in de Staatsbossen.

Gelukkig heeft de droge zomer hier niet té hard toegeslagen en ziet alles goed groen. We passeren zelfs een stuk met mooie, paarsbloeiende heide. We blijven nog even ‘horsten’, want na Staphorst en Punthorst komen we via een kruip door-sluip door weggetje in IJhorst waar de route langs een bijzonder fraai kerkje met niet minder fraaie, grote boerderijen als ‘buren’ voert.

Ongemerkt passeren we de provinciegrens tussen Overijssel en Drenthe. Via De Wijk en een ritje van zo’n vier kilometer over een provinciale weg, duiken we de Bloemberg in, rijden tussen de maisvelden door en komen op een bijzondere ‘driehoek’ die gemarkeerd wordt door een picknickbank. Grappig plekje, waar de equipes zowel links als rechts kunnen passeren om koers te zetten naar het, voor velen volslagen onbekende, plaatsje ’t Fort.

Voor we het weten is het al gepasseerd en nauwelijks van deze ‘indruk’ bijgekomen rijden we een onverharde weg op, die geflankeerd wordt door prachtige huizen in herbouw of aanbouw, maisvelden en karakteristieke Drentse boerderijen al dan niet ruim voorzien van moderne veldjes met zonnepanelen. Bijzonder!

Natje en droogje
Henry en Anita bevinden zich inmiddels op bekend terrein: de equipes rijden Zuidwolde binnen. Daar dreigt het even fout te gaan, want een deel van de route blijkt afgesloten te zijn. Maar de navigatie brengt alle equipes gelukkig al weer snel terug op de oorspronkelijke route en iedereen weet dan ook Echten te bereiken. Daar wordt het hele dakloze ‘zooitje’ de ruige en droge Drentse natuur ingestuurd.

Via een zandweg vol kuilen door het bos en langs de heide. Het doet letterlijk en figuurlijk het nodige stof opwaaien, maar dat kan daarna meteen worden weggespoeld bij de stop in het Ruiner Bos. Water, frisdrank en de nodige hapjes staan hier klaar voor de deelnemers. Deze Zomeravondrit heeft niet voor niets als ondertitel ‘de Natje en Droogje-rit’…………..Er wordt weer heel wat afgekletst tijdens de stop, vakantiebelevenissen en/of plannen worden doorgenomen, de nieuwe aanwinst van Edwin wordt (weer) bewonderd en Edwin zelf weet weer menig mooi plaatje te schieten.

Rituitzetter Anja heeft de route zo ingedeeld, dat we getuige kunnen zijn van de zonsondergang. Die werd immers vorig jaar tijdens de Midzomeravondrit node gemist. Maar de hoofdrolspeler laat het deze avond afweten, dus kunnen we voor het vervolg van de rit wel wat later vanaf de parkeerplaats in het Ruiner Bos vertrekken. En achteraf is dat wat jammer…….. Maar daarover verderop meer.

Van droog naar nat
De route slingert zich na de stop door de Drentse dreven. Met weilanden, maisvelden en kleine buurtschappen. Ergens halverwege Ruinen-Ruinerwold gaat het langs een rustig kabbelend water, de Wold Aa. Een bijzonder mooi deel van de route dat ons uiteindelijk even later in Ruinerwold brengt. Vandaar gaat het richting Havelte en de oplettende dakloze kan onderweg de velden met zonnebloemen bewonderen. Niet iedereen is dat gelukt, maar de zonnebloemen zijn dit jaar dan ook erg klein……

Via Veendijk komen we in Nijeveen en rijden daar enkele kilometers over de Dorpsstraat met onderweg een prachtig klein kerkje waar bij de entree een uitnodigend bord staat: ‘Welkom in de kerk. Niet alend op zundag’. ’t Is maar dat je het weet. Nu is er geen tijd voor, maar misschien later…..

Een mooie, oude weg voert ons door (eigenlijk moet je zeggen; over) Kolderveen en dan gaat het richting het natte deel van de rit. Na het voorproefje met de Wold Aa volgt het hoofdgerecht in de omgeving van Giethoorn. Langs smalle slootjes rijden we ‘het Venetië van het Noorden’ binnen, kunnen er een heel klein deel doorheen rijden en richten dan via de ‘hoofdweg’, die ook langs het water voert, het vizier op de tweede tussenstop. We passeren het grote Beulakerwiede, rijden over de Blauwe Hand-brug en komen aan op de tweede pauzeplek. Die de deelnemers aan de Midzomeravondrit van 2017 bekend voorkomt, want toen was hier de finish. Het is de parkeerplaats van de zogenaamde ‘Strekdam’ in het Beulakerwiede. Een populair surf-, waterski- en zwemstrand.

Toch nog…..
En dan heeft de hoofdrolspeler van deze rit toch nog een verrassing in petto: weliswaar niet in volle glorie, maar wel goed zichtbaar zijn we (althans de eerste groepen) toch nog getuige van de zonsondergang. De laatste groepen kunnen echter ook nagenieten van de fraaie luchten.

Het vormt, zoals Ans de Nijs het zo prachtig uitdrukt, ‘de kers op de taart’ van deze Zomeravondrit. Om dit te vieren heeft Anja voor ons allemaal een ijsje en al smikkelend genieten we nog even van de rustgevende omgeving.

Finish
Onder leiding van Anja gaan we vanaf de Strekdam via de Veneweg, die de meren Beulakerwiede en Belterwiede van elkaar scheidt, naar de ‘binnenlanden’ van Sint Jansklooster. Daar struinen we tijdens de invallende duisternis nog even doorheen en komen aan in Zwartsluis, de thuisbasis van Anja die de rit (natuurlijk) ook nog even langs haar eigen huis laat gaan om enkele minuten later te finishen op de parkeerplaats van Hotel Zwartewater. Daar nemen we met elkaar nog even ‘een slok’ op het welslagen van de rit, volgens voorzitter Paul een rit die in het bestaan van de club gezien mag worden als de rit met zo ongeveer de meeste binnenweggetjes. Daarna nemen we afscheid van elkaar en ‘gaat ieder zijns weegs’.

Tot ziens bij een volgende rit!!!!!

(Foto’s: Edwin Drenth, Harry Link en Anja Bos)