Nieuwe leden

We hadden al weer te veel leden op de wachtlijst. Vandaar dat de leden die dit jaar nog niet geweest zijn per mail gaan benaderd. Op dit moment hebben 5 leden hun plaats afgestaan aan wachtlijstleden.

We verwelkomen Rob met zijn BMW

FB_IMG_1505456263095

Foppe met zijn Morgan

OI000006

SLK van Fred

47941858868_5d1e1469f7_o

 

Porsche van Jan

32882946197_7909fc4d37_o

De Peugeot 308 CC van Hans en Tineke

DSC_0003

Sfeervolle impressie van meer dan geslaagde Schotlandreis

Eind oktober 2018 hebben wij (Angelet, Margré, Hans en Henk) een vijfdaagse trip met de cabrio naar Zuid-Engeland gemaakt. Onvoorstelbaar….. het was prachtig weer … en er kon steeds met de kap open gereden worden.

Geraakt door de knusse Engelse dorpjes, zoals die uit de tv serie Inspector Morse, besloten we het er nog maar eens op te wagen en een rit door het Schotse deel van de UK te maken. Om een goede kans te hebben op redelijk weer, kozen we voor de maand juli. In februari begon de voorpret al. Plannen maken! Wat willen we doen en zien en … waar moeten we dan overnachten? Na goed overleg werden hotel- en B&B overnachtingen geboekt. Maar allereerst de ferry om tijdig een plek te bemachtigen. Na een aantal maanden erg veel voorpret ging de reis beginnen op 18 juli in IJmuiden. We moesten inschepen voor 16.00 uur. Na een goede overtocht met uitgebreid diner-buffet en een stevig Engels ontbijt voeren we op 9.15 uur ‘local time’ de haven van Newcastle binnen. Eindelijk!!!! Het rijden kon beginnen.

Per dag wilden we ca. 200 km. rijden, zodat we genoeg tijd hadden om leuke dorpjes te zien en andere leuke dingen te doen.

De eerste dag reden we over de grens van Engeland en Schotland door het Northumberland National Park via Jedburgh naar Edinburgh. Na een goede nachtrust en een traditioneel Schots ontbijt (worstjes, haggis, baked beans, black puding, bacon en fried eggs) zijn we met de bus van het hotel naar de stad gegaan om ons hier, met een ‘hop on hop off’-bus,  te verplaatsten in de stad en (uiteraard) Edinburgh Castle te zien. Ondanks de drukte van alle Aziaten, hebben we de ‘one o’clock gun’ en de Schotse kroonjuwelen niet gemist.

De derde dag een trip van Edinburgh via Crieff en Killin met de Falls of Dochart naar Blairgowrie. Dan zijn we dan in de Highlands aangekomen.

Na de voortreffelijke lunch in een campingrestaurant, genoten we ’s avonds een diner (met o.a. heerlijke vis) in een kerkgebouw. Met zachte moderne kleuren en gebruik van fijne materialen heeft dit gebedshuis hier een prachtige nieuwe bestemming gekregen.

Maandag wachtte een werkelijk schitterende route naar Foyers aan het meer van Loch Ness. We reden door het Cairngorms National Park. Een adembenemend mooi landschap van uitgestrekte bergen en dalen en oneindige heidevelden.

Een dun bevolkt gebied en… onze eerste kennismaking met het rijden over ‘single track roads’. Feitelijk één rijbaan met regelmatig op korte afstand van elkaar uitwijkplaatsen, waar je elkaar kunt passeren. Hier blijkt dat de Schotten rustige en vriendelijke bestuurders zijn die andere weggebruikers de ruimte geven.

Na een heerlijke curry in het hotel aan het meer van ‘Nessie’  en een goede nachtrust vertrokken we de volgende dag van Loch Ness naar Portree op het Isle of Skye. Inmiddels is dit eiland met een brug verbonden met het vaste land. Onderweg deden we weer twee kastelen aan, Urquart Castle en het prachtig gelegen Eilean Donan Castle.

Onze B&B in Portree verraste ons met een geweldig uitzicht vanuit onze kamers op de baai. Een bijzonder vriendelijke host vertelde dat we gebruik mochten maken van de lounge met deze “beautiful view”

Om het Isle of Skye te zien heb je zeker een dag nodig. We reden totaal ca. 250 km over kleine wegen, voor een groot deel single track. Het landschap wat zo uit The Game of Thrones lijkt te komen, is werkelijk schitterend. Bekende spots zijn The Old Man of Storr, de kleurige haven van Portree, diverse watervallen en een bezoek aan de Talisker Distileerderij.

Een rondleiding zat er helaas voor ons niet meer in aangezien deze geheel was volgeboekt. Na het diner werden we in het centrum nog getrakteerd op een muzikaal optreden van de Pipe band van the Isle of Skye.

34a

Met pijn in het hart namen we de volgende dag afscheid van het Isle of Skye. De rit voerde via Loch Lomond en de Trossachs National Park naar Spean Bridge, ca. 10 mijl van het bekendere Fort William. Aangezien de weergoden ons ook deze dag weer bijzonder goed waren gezind, gingen we met de kabelbaan naar de hoogste berg van Schotland,  de Ben Nevis. Hier genoten we van een schitterend uitzicht op de omliggende lochs en bergen.

De volgende dag maakten we in de ochtend een toer van ca. 120 km, over deels single track roads, in de omgeving van Fort William.

Na de lunch vertrokken we om 14.30 uur met de bekende Harry Potter stroomtrein vanuit Fort William naar Mallaig. Tijdens deze rit van ca. 2 uur passeer je het bekende viaduct van Glenfinnan. Een prachtige belevenis. Onze heenreis werd echter met een uur vertraagd, omdat een andere trein vanuit Malleig niet kon vertrekken door een technisch probleem. Dus moest onze stoomlock ‘onder stoom’ worden gehouden op het voorlaatste station. Hiervoor moest via inderhaast aangerukte brandslangen extra water worden aangevoerd om de extra reistijd te kunnen overbruggen. Na het eten van een heerlijke Fish and Chips in Mallaig ging de terugweg zonder stops en maakten we de filmpjes van het beroemde viaduct.

De volgende dag was qua weer, een dag zoals we deze nog niet hadden meegemaakt. Regen, laaghangende wolken, kortom een beeld zoals we dat zeker ook van Schotland kennen Deze dag voerde ons naar Bellshill, een buitenwijk van Glasgow. Onderweg hebben we maar troost gezocht bij koffie met een heerlijke scone.

Vanuit Bellshill konden we met een treinritje van ca. 20 minuten naar het centrum van de Glasgow.

Hier was er een festival met muziek en straattheater. Met onder andere een fantastisch optreden van de Harbingers drumcrew.

45b

(www.Harbingersdrumcrew.com). Kortom een gezellige drukte zeker toen de miezerregen na 11.00 uur ophield en de zon doorbrak. We hebben er maar een ‘half pint’ op gedronken.

De laatste dag stond er nog 220 km op het programma. Via ca. 80 km snelweg en provinciale wegen ging het richting onze ferry in Newcastle. Onderweg vanaf een afstandje nog even het beroemde bouwwerk Hadrians Wall bewonderd. Na het inschepen vertrokken we om 17.00 uur weer richting IJmuiden. Aan boord was weer volop vertier, een bioscoop, casino en live muziek. Maar wij hielden het bij een potje kaarten en een biertje. Na een goede nachtrust hebben we samen op de terugreis nog geluncht en na-gemijmerd over deze o zo prachtige, gezellige reis naar het verrassende Schotland.

Misschien gaan we toch nog eens terug om die mooie kilt of Lady Di shawl te halen.

Hans, Angelet, Henk en Margré.

Triple Split Rit valt in de smaak

Zaterdagmorgen 10 augustus 2019. Vanaf 09:40 uur komen de eerste equipes in Dedemsvaart aan voor een nieuw clubevenement. Vandaag gaan we, onder behoorlijk winderige omstandigheden, de ‘Triple Split Rit’ (naar een idee van Machiel) rijden. Voor alle deelnemers is dit weer iets nieuws. Ondanks de vakantieperiode is de opkomst GROOT te noemen: 31 equipes aan de start waarvan drie met leden van de wachtlijst.

Om 10:00 uur staat de koffie/thee met wat lekkers klaar in de centrale hal van lunchroom Dina’s Fellows, dat is gevestigd in hetzelfde gebouw  waar ook de befaamde gitarenwinkel The Fellowship of Acoustics is gehuisvest. De sfeer is  van het begin af aan erg gezellig;  voor velen is het een weerzien met clubleden die al een tijdje niet meer waren geweest. De gastrijders worden direct in de groep opgenomen en voelen zich als in een warm bad.

Uitleg
Harry heet als voorzitter om 10:45 uur iedereen welkom op deze prachtige locatie en voorspelt een leuke en gevarieerde dag. Vervolgens doet Robert samen met Han de briefing, waarbij uitleg wordt gegeven over hoe de Triple Split Rit wordt gereden. Deze bestaat uit drie verschillende routes van ca. 30 tot 40 kilometer, welke vertrekken en eindigen bij dezelfde locatie. Per ronde vertrekken er telkens groepen met drie equipes die zich  tijdens de ritten van elkaar afsplitsen en gedurende de ritten ook meerdere malen elkaars wegen kruisen. Het rustig achter elkaar aan rijden zit er bij deze rit dus niet in. Kortom, alle ingrediënten voor een rit vol verwarring en chaos lijken aanwezig.

Ontmoeting
Tussen de ritten door is er voldoende gelegenheid voor ontmoeting en kunnen de deelnemers hun ervaringen met elkaar delen. Zo is er tussen de eerste en tweede ronde een gezamenlijke lunch, die door lunchroom Dina’s Fellows prima wordt verzorgd. Tussen de tweede en derde ronde is er een snackstop, waarbij de deelnemers onder het genot van een hapje en een drankje hun ervaringen van de tweede rit kunnen uitwisselen.

Winnaars
Na afloop van de derde rit worden de deelnemers opgevangen in de centrale hal van Dina’s Fellows, waar ze onder het genot van een drankje nog een vragenlijst kunnen invullen. Vragen over met name Dedemsvaart en omgeving en over The Fellowship of Acoustics.

Uiteindelijk blijken Henry en Anita de rondes het beste te hebben gereden en de vragenlijst het beste te hebben ingevuld. Op de voet gevolgd door Jan en Antoinette en Paul en Anneke. Na afloop van de prijsuitreiking worden de ritorganisatoren Robert en Han door Paul bedankt voor het organiseren van deze leuke rit en gaat iedereen weer tevreden en voldaan huiswaarts.

Herhaling
Uit de reacties van de deelnemers is gebleken dat dit nieuwe concept van rit rijden erg is gewaardeerd. Met name dat er tussen de ritten door veel tijd was voor ontmoeting, maakte dit evenement erg gezellig. Het ligt dus in de lijn der verwachting dat dit type rit  vaker op de agenda gaat verschijnen.

Klik HIER voor een uitgebreide fotoreportage van deze rit.

Friese Midzomeravondrit 2019 weet deelnemers te verrassen

 

 

Onze eerste rit in Friesland hebben we in 2015 georganiseerd. De Friese Wouden, het gebied van Friesland waar mijn hart ligt, was toen de omgeving waar we doorheen zijn gereden. In 2016 hebben we de Zuid-West Friesland rit mogen organiseren. Dit is een heel ander gedeelte van Friesland en kenmerkt zich door prachtige kleine stadjes en natuurlijk veel water. Vorig jaar zijn we weer door de Friese Wouden gegaan en was de start in onze woonplaats Wirdum. Wat mooi om zoveel equipes te zien vertrekken vanuit je eigen woonplaats. Het organiseren van een rit kost veel tijd en energie, maar levert ook weer veel energie op.

Vier jaar na de eerste Frieslandrit doen we het anders en rijden we zaterdag 13 juli ’s avonds een rit met start en finish in Sloten, beginnend bij recreatiepark De Jerden.


Omdat de start van een avondrit rond etenstijd is en mensen vaak van ver komen is er de gelegenheid om vooraf met elkaar te eten in Bistro De Boergondiër (is geen spellingsfout!).


Rond half zeven start de eerste equipe. Deze keer zonder vastgestelde startvolgorde, wat best goed ging. Gewoon aansluiten en kort na elkaar de avond in. Zo zien we 27 equipes weggaan.
De eerste stop is bij het gedenkteken van De Slag bij Warns bij It Reaklif (het rode klif). Van hieruit heb je een prachtig uitzicht over het IJsselmeer.

Stavoren is de volgende bestemming en we rijden dwars door dit leuke watersportstadje. Vervolgens leidt de route ons naar Hindeloopen, ongetwijfeld één van de mooiste stadjes van Friesland. Ook hier zetten we de cabrio’s aan de kant en nemen de tijd om ‘over de dijk’ te kijken. Zomerse temperaturen zijn ons bij deze rit helaas niet gegeven en als we Hindeloopen inlopen trekt de wind ook nog aan, maar op zich heeft dat ook wel weer wat.

 

 We komen nog door Workum, It Heidenskip en Balk en ontmoeten elkaar weer bij het Seedyk Kiekje aan de dijk bij Oudemirdum.

Eindpunt is het vestingstadje Sloten. We zetten de auto’s op de parkeerplaats aan de rondweg van Sloten en lopen naar de molen, middenin in het stadje. Hier sluiten we de rit af met een hapje en een drankje.

Tekst: Auke 
Foto’s: Berry en Anja 

10 jaar cabriopassie in het Vechtdal

Banner mx5 weblog

10 jaar geleden, bij de oprichting van de mx5 ownersclub Hardenberg, had ik nog geen idee waar het met deze club heen zou gaan. Na vijf jaar waren de contouren duidelijk. Een gezellige club waar we de passie van het open rijden delen maar waar ook aandacht is voor het onderhoud van onze kostbare mobielen. Een tech(nische)dag was van het begin af aan al een van de evenementen. Eerst bij Albert thuis, later bij mij voor de deur, maar bij het groter groeien van de club was een garagebedrijf wenselijk.

In de eerste vijf jaar geen sponsors. Alle evenementen moesten zichzelf kunnen bedruipen. Dat is nog steeds een van onze kernwaarden. Van 3 evenementen in 2009 zijn we gegroeid naar 13 evenementen per jaar. Allen georganiseerd door leden voor andere leden. Dat is waar wij sterk in zijn, leden mobiliseren om ook mee te helpen een evenement te organiseren. Dan krijg je inzicht wat daarbij komt kijken. Het is dan ook niet voor niets dat deze personen met een clubspeld onderscheiden worden. Eerst bij de MX5 ownersclub Hardenberg en nu bij de Cabrio Club Vechtdal. Nu met veel sponsors die het mogelijk maken alle evenementen kostendekkend te organiseren en bij een lustrum eens extra uit te pakken. Hartelijk dank voor jullie bijdragen.

Van 30 leden in 2013 zijn we verder gegroeid naar de 65 leden die we nu hebben.  Bij 13 evenementen in het jaar kunnen we steeds 25 equipes verwelkomen voor een prachtig evenement. Doordat er keuze is, maken de leden vanzelf hun voorkeur bekend bij inschrijving. Door geregeld een enquête in te laten vullen weten we wat er leeft binnen de club.  Robert heeft daar een geweldige planning voor en brengt ook variatie in de evenementen. De ene keer simpel en leuk op routebeschrijving, de andere keer wat moeilijker op bol/pijl.

Vanaf 2013 tot nu toe heeft de website ook grote veranderingen ondergaan. Ook de aanpassing naar de website van de Cabrio Club Vechtdal heeft een winter geduurd, maar was weer volledig operationeel bij de start van het seizoen. Af en toe werd er een pagina aan toegevoegd. Zoals de pagina Techniek. Er kwam een aparte foto opslag bij. Een hele mooie zet van Auke die daarmee de groei van data inperkte voor de echte site en ons een platform verschafte waar veel foto’s en filmpjes te bekijken zijn.

De inschrijvingen, verkoop van polo’s en petten alles is digitaal. Daarmee kunnen we de geldstromen bewaken, en worden alle betalingen geregistreerd. Zo wordt er ook veel tijd gespaard en geven spreadsheets mooie overzichten van inschrijvingen en betalingen.

Met de privacy wetgeving ligt er nog een mooie taak om uitgevoerd te worden. Dat zal de komende maanden aan jullie uitgelegd worden en maatregelen zullen genomen moeten worden om hieraan te voldoen.

Ook hebben we de stap gemaakt naar inschrijving bij de KvK. Een officiële algemene ledenvergadering is er gekomen, kortom de club is gegroeid naar wat hij nou is. Hans heeft veel juridisch werk kunnen verrichten en Harry heeft de laatste vijf jaar de financiën uitstekend beheerd. Dat dit allemaal onder mijn bezielende leiding mocht gebeuren vind ik fantastisch.

Paul Spitvechtdal-logo

 

Airco, het vaak “vergeten”onderhoud

20190606_112112

Het is niet de eerste cabrio met airco waar ik tevergeefs naar een stickertje zoek van het airco onderhoud. Na mijn vakantie in Toscane ben ik ook met mijn NC FL maar naar de airco specialist geweest. Er bleek nog maar een derde van de koelingsvloeistof in te zitten. In een NC hoort 430 gram. Dus na het spoelen is deze hoeveelheid weer aan het systeem toegevoegd. Niet goedkoop maar dan heb je het weer koel voor een Italiaanse tolpoort. Voor je vakantie dus even regelen. Iedere 2 jaar regulier onderhoud zorgt dat je airco optimaal werkt.